Πολύ λίγα λόγια για το φασισμό

Κοίτα τώρα που θα καταλήξει το εκλογικό πανηγύρι να μπει στο κέντρο του ενδιαφέροντός μου. Αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η αλήθεια είναι πως όποιος σοκαρίστηκε με τα ποσοστά της φασιστικής γκρούπας μάλλον στην κοσμάρα του ήταν.

Και γιατί να το περιμένει κανείς; Διάφοροι λόγοι. Όταν έχει έναν Καρατζαφύρερ να κάνει ντρίπλες χάνοντας την μπάλα, από τη μία με τον λαϊκισμό που χρησιμοποίησε και από την άλλη φιλελεύθερος τη μια και σοσιαλιστής την άλλη, προς τα κάπου πρέπει να κινηθεί το ποσοστό που απογοήτευσε. Και η εποχή είναι για ακραίες λύσεις, επομένως το φασιστόκομμα πήρε αρκετές ψήφους από εκεί. Ένας άλλος λόγος είναι η απουσία του αντιφασιστικού κινήματος από την προπαγάνδιση των ιδεών του πέραν του χρονικού ευκαιριακού και επίκαιρου.

(Ναι υπάρχει κενό μέχρι την από κάτω παράγραφο αλλά αν κάνεις μια μικρή παύση θα τη βρεις την άκρη)

Όσοι, λοιπόν, νιώθουν την απειλή του ολοκληρωτισμού πιο κοντά, καιρός είναι να αντιληφθούν πως είναι εδώ, χρόνια τώρα. Και δεν έχει σκοπό να περάσει και να μας αφήσει σε κάποια ησυχία στο σύντομο ή μακρινό μέλλον. Πρέπει εμείς να τον συντρίψουμε. Είτε φοράει τη σβάστικα, είτε φοράει το ευρώ, είτε φοράει κι αυτός δεν ξέρει τι. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να ξεμπερδέψουμε με τον φασίστα της διπλανής πόρτας και να αφήσουμε του πάνω ορόφου ανέγγιχτο.

Και μιας και λέμε ή παραπονιόμαστε πως μόνο γύρω από το αντιφασιστικό τα βρίσκουμε, είναι και καιρός να το δούμε πιο σοβαρά γιατί ο ολοκληρωτισμός δε φαίνεται να αστειεύται.

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
!από όπου κι αν προέρχονται!

Μια σύντομη παρέμβαση για τα γεγονότα που ζούμε

Η ουσία είναι η εξής: Θα πρέπει οι αριστερές παρατάξεις και κόμματα να αφήσουν αυτούς τους αγώνες να αναπτυχθούν. Αυτοί, οι σημερινοί αγώνες, είναι αυτόνομοι. Πηγάζουν από τις ίδιες τις ανάγκες των ανθρώπων που δρουν μέσα σε αυτούς. Ως οργανωμένοι αριστεροί, είναι σίγουρα θεμιτό -όποτε και αν μπορούν και το συμφωνήσουν αυτοί- να δρουν παράλληλα και ενισχυτικά. Εμείς, που βρισκόμαστε μέσα σε αυτούς τους αγώνες, δε χρειαζόμαστε καμιά καθοδήγηση. Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχουν σωστά και λάθη. Πρέπει να ακούμε ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη κ.ο.κ. και να βγάζουμε έτσι τα συμπεράσματά μας, να αναθεωρούμε τους τρόπους που βλέπουμε τα πράγματα και ό,τι και να κάνουμε, να πηγάζει από τους ίδιους μας τους εαυτούς, τόσο τους ατομικούς όσο και τους συλλογικούς εαυτούς μας. Με αυτούς τους τρόπους, τα αυτόνομα εγχειρήματα θα ενισχυθούν πρώτα-πρώτα από μέσα, θα είναι πολύμορφα και δυναμικά, θα είναι “προσιτά” στον καθένα και στην καθεμιά που έχει τις αμφιβολίες του.

Όσο για την αντιπαράθεση με την αριστερά, τον παραδοσιακό συνδικαλισμό και ό,τι αυτά τα δύο συνεπάγονται, υπάρχει μια απάντηση στο γιατί υπάρχουν αυτές οι διαφορές ανάμεσά μας. Δεν υπάρχει μόνο ο ένας δρόμος για κάπου. Υπάρχουν πολλοί. Και αν δεν υπάρχουν, θα τους ανοίξουμε! Δεν είναι τυχοδιωκτικό, ανέμελο ή ανώριμο. Είναι το πραγματικό, το υπαρκτό. Είναι αυτό που δε χρειάζεται την παρέμβαση αυτών με την εμπειρία. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, -και αυτό φαίνεται και στον τρόπο που μιλάει αυτός ο κόσμος- οι γνώστες, αυτοί που κατηγορούν για φετιχισμούς, για αυτιστική επαναστατικότητα και άλλα τέτοια ευφάνταστα, είναι αυτοί οι ίδιοι που παρατηρούν την κοινωνία απ’ έξω και έχουν τις “λύσεις” για αυτήν. Στην τελική, αν ξέρει κάποιος καλύτερα τις ανάγκες του και το τι χρειάζεται να κάνει, είναι ο ίδιος. Οι κινηματικές -αν θέλετε- πρακτικές τις συλλογικοποίησης των αναγκών, της κοινής δράσης για κοινά ζητήματα, της αλληλεγγύης σε πράγματα που είτε αφορούν είτε όχι το σύνολο της κοινωνίας είναι πρακτικές που και αυτές πηγάζουν από εσωτερική ανάγκη.

Για αυτό το λόγο, όχι απλά όλοι στους δρόμους, αλλά
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Μόνη μας πατρίδα τα “παιδικά” μας χρόνια…

Όχι ακριβώς τα παιδικά. Όλα εκείνα όμως που περάσαμε ονειροπολώντας. Εκείνες τις στιγμές και τις διάρκειες ακόμα, όπου βρισκόμασταν σε μια ξέγνοιαστη φαντασία. Εκεί που το άγχος δεν χωρούσε σε τίποτα παρά μόνο στο αν-θα-προλάβω. Γλυκές στιγμές, σαν εκείνο το γλυκό που έχεις τόση όρεξη για να το φας και να βουλιάξεις μέσα του. Η ζωή και ο θάνατος μια ταύτιση εφηβική ή και παραπέρα. Μια συνεχόμενη προσπάθεια να εναρμονιστείς με τη ζωή στη γη. Με το κλίμα, τον καιρό και τα αμάξια που καμιά φορά περνούν γρήγορα και άλλοτε σε πάνε βόλτα μέσα σε μια βροχερή πόλη. Μια βόλτα που δεν ήταν ποτέ βόλτα αλλά αυτή η φαντασία άλλαζε το ρεαλιστικό δρομολόγιο σε μια απίστευτη διαδρομή με χρώματα μουντά, φώτα, στάλες βροχής στο τζάμι και τη ζέστη που έπνιγε από το καλοριφέρ του αυτοκινήτου. Κι όσο και αν περνάει ο καιρός και αλλάζουν οι καταστάσεις και μεγαλώνουν οι άνθρωποι, βλέπε τώρα μια περίεργη διχάλα στο δρομάκι. Και είναι τελικά αυτό που έχεις να διαλέξεις. Θα μείνω παιδί; Ή όχι; Θέλω… Θέλω πάρα πολύ. Αν χαθεί η φαντασία μου θα χαθώ κι εγώ. Αν ξεχάσω τον τρόπο να ελευθερώνομαι τι θα γίνω; Και ναι. Έχω αρχίσει ήδη να νιώθω ένα παπούτσι να με καλύπτει σιγά σιγά. Είναι μάρκας κιόλας. “Καθημερινή Ρουτίνα Α.Ε.” γράφει το ταμπελάκι. Ξες κάτι; Καλή η σιγουριά, η σταθερότητα και βολεύομαι κοντά τους. Αλλά μάλλον πως αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος και όχι ο σωματικός. Θέλω όλες αυτές τις βόλτες που δεν έχω πάει ακόμα. Με παρέα, με παρέες, μόνος, όπως να’ ναι. Πώς θα ξαναγίνω παιδί; Είμαι ακόμα; Δεν ξέρω.. Καταραμένες αλλοτριώσεις της επιβαλλόμενης εξουσίας. Δε θα σας κάνω τη χάρη. Θα χαζέψω λίγο από το παράθυρο και θα δώσω σημασία σε ό,τι μου αποσπά την προσοχή. Και ας νομίζετε ότι θέτε! Αν κάτι θα παραμείνει στη βαλίτσα ή στο σακίδιο και δε θα το αφήσω ποτέ θα είναι τα όνειρα, οι ελπίδες και η αισιοδοξία που μου γεννούν τα δύο πρώτα. Και θα βρω τον τρόπο να τα κάνω να λειτουργούν. Δε μου βγαίνει αλλιώς.   : )

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας… Ε και;

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας. Κάθε τι που γίνεται σε μια γωνία του κόσμου και χαρακτηρίζεται άξιο αναφοράς, μεταδίδεται από δορυφορικά πιάτα, κεραίες, καλώδια μέχρι να φτάσει στα αυτιά μας και τα μάτια μας. Όπως μια πληροφορία κρίνεται άξια αναφοράς ή όχι, κατά τον ίδιο τρόπο δέχεται την απαραίτητη επεξεργασία ώστε να βγει στον “αέρα”.

Τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας στις περισσότερες περιπτώσεις περνούν μέσα από κανάλια διαμεσολάβησης. Διαμεσολαβητές είναι τα Μ.Μ.Ε., τα sites και τα blogs που έχουν αποφασίσει να “μεταδίδουν” τα γεγονότα. Αυτοί οι διαμεσολαβητές είναι γνωστοί ως “η τέταρτη εξουσία”. Αυτό σημαίνει πως θα έχουν μια χ ή ψ σχέση με τις υπόλοιπες εξουσίες. Επομένως, η διαχείριση των πληροφοριών δε γίνεται από μια ομάδα δημοσιογράφων που έχει ως στόχο την ενημέρωση του κόσμου αλλά, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, διαμορφώνεται η ενημέρωση έτσι ώστε να αποπροσανατολίζει και να αλλάζει τις ισορροπίες στην εσωτερική βαρύτητα της κάθε είδησης. Με αυτόν τον τρόπο, λίγο-πολύ, διεξάγεται η κεφαλαιοκρατική προπαγάνδα.

Ζούμε, λοιπόν, στον κόσμο της πληροφορίας. Έναν κόσμο όπου η ποσότητα των πληροφοριών είναι τεράστια. Πριν μάθουμε τι ακριβώς έγινε για κάτι, μια νέα πληροφορία έχει έρθει και η προηγούμενη οδηγείται στη λήθη. Το πλήθος των πληροφοριών, η συσχέτισή τους -όσον αφορά το χρόνο που παρουσιάζονται- και η ποιότητά τους είναι τέτοια που συνήθως το άτομο καταλήγει παθητικός θεατής. Αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της μη δράσης. Το άτομο, ανήμπορο να αντεπεξέλθει στο πλήθος της πληροφορίας, αρχικώς δεν προλαβαίνει να αντιληφθεί και ακολούθως δεν καταλαβαίνει ποιος και γιατί. Παρ’ όλα αυτά, ξέρει πολύ καλά το πού, το πώς και το πότε. Ή τουλάχιστον θα τα ξέρει μέχρι την επόμενη πληροφορία.

Η καθήλωση και η αδράνεια σίγουρα βολεύουν την κυριαρχία. Αλλά η ερώτηση είναι η εξής: Πώς μπορεί το άτομο να δράσει; Το ευτυχές της υπόθεσης είναι πως σε αυτή τη χρονική περίοδο δε βρισκόμαστε στο μηδέν. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που παράτησαν την παθητικότητα ή αρνήθηκαν να γίνουν μέρος αυτής από νωρίς. Αυτοί μπορεί να εκφράζονται ως ατομικότητες ή συλλογικότητες και να ασχολούνται με επιμέρους κομμάτια -μικρότερα ή μεγαλύτερα- ενός ευρύτερου φάσματος πληροφοριών…

Εδώ έρχεται η δεύτερη ερώτηση: Για τι πράγμα να δράσει κανείς; Αυτό το ερώτημα εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση του ατόμου. Εφόσον, το άτομο αποδεχτεί τον εαυτό του ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας[1], θα ήταν θεμιτό να αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες με κάποια κριτήρια που καθορίζονται από τη φύση της ίδιας της κοινωνικής ομάδας. Επομένως, η τελευταία πρόταση της προηγούμενης παραγράφου μπορεί να ξαναγραφτεί: “Αυτοί μπορεί να εκφράζονται ως ατομικότητες ή συλλογικότητες και να ασχολούνται με επιμέρους κομμάτια -μικρότερα ή μεγαλύτερα- ενός ευρύτερου φάσματος πληροφοριών, που αξιολογούνται με βάση την κοινωνική ομάδα όπου ανήκουν.” .

Η διαχείριση των πληροφοριών από τη μεριά μας πρέπει να ψάχνει το ποιος και το γιατί που σε κάθε πληροφορία δύσκολα διακρίνεται. Εδώ, η ύπαρξη συλλογικότητας είναι σημαντική. Εφόσον μια συλλογικότητα αποκτήσει έναν κοινό τόπο -ιδεολογικό, ιστορικό, πολιτικό κ.α.- μπορεί η από κοινού επεξεργασία των πληροφοριών να βγάζει τα “ποιος” και “γιατί” αν όχι πιο εύκολα, σίγουρα με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη για το αποτέλεσμα. Γιατί στον κόσμο της πληροφορίας, η πληροφορία δεν περιέχει το νόημα της. Και με το νόημα στα χέρια μας αντιλαμβανόμαστε και το τι έγινε και το τι θα γίνει και το πού θα βρεθούμε -εμείς και άλλες κοινωνικές ομάδες.

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας… ε και;

[1] Η “κοινωνική ομάδα” ίσως και να μην είναι η καλύτερη ονομασία για ένα σύνολο διότι μπορεί να παρεξηγηθεί, π.χ. ότι μια ομάδα που βλέπει ταινίες ή που δημιουργεί ταινίες, σε ένα αφαιρετικό πλαίσιο, είναι κοινωνική ομάδα που μπορεί να βλέπει τις πληροφορίες από τη μεριά της. Μπορεί μια κινηματογραφιστική ομάδα να αξιολογεί τις πληροφορίες με βάση τη φύση της; Έλα μου ντε! Ίσως ως δευτερεύουσα ομάδα μιας ή περισσότερων ομάδων που έχουν ήδη αντιληφθεί τη θέση τους στην ευρύτερη κοινωνία. Επομένως, η κοινωνική ομάδα που ειπώθηκε δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε ομάδα αλλά μια ομάδα με ταξικά χαρακτηριστικά και ταξική συνοχή.

Είναι οι μπάτσοι παρεξηγημένα όντα;

Πριν πούμε τι είναι ο μπάτσος σαν χαρακτηριστικό θα ήταν θεμιτό να ορίσουμε ποιος είναι ο μπάτσος!

Ο μπάτσος, άραγε, είναι αυτός που σε σαπίζει στο ξύλο; Είναι ο γραφειοκράτης στην υπηρεσία που σε προωθεί στον εισαγγελέα; Είναι ο ασφ-αλήτης που σε γραπώνει; Είναι αυτός που σε φωτογραφίζει και σου παίρνει δακτυλικά αποτυπώματα; Είναι οι “αντι”τρομοκρατικές δυνάμεις; Είναι ο τροχονόμος; Είναι ο ΟΠΚΕ ή ο ΕΙΔΑΣΥΔΕ; Είναι ο ζητάς, ο δελτάς, ο διάς; Είναι ο αξιωματικός υπηρεσίας και οι λοιποί καπελάκηδες; Είναι αυτοί που δίνουν τις εντολές για να σου επιτεθούν όλοι ή κάποιο από τους παραπάνω;

Με αυτό το ερώτημα ως πρωταρχικό έχουμε στα χέρια μας ένα συμπέρασμα που βοηθάει αρκετά. Όλοι αυτοί έχουν επιλέξει να βρίσκονται απέναντί μας. Με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο. Σήμερα και τώρα. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τις επιλογές, τις ζωές, τα βαθύτερα πιστεύω του καθενός από όλους αυτούς ως άτομα γιατί δε βρίσκονται μπροστά μας ως άτομα αλλά ως ένας θεσμός που έχει συγκεκριμένες λειτουργίες και προασπίζει συγκεκριμένα πράγματα.

Ίσως είναι νωρίς να το πούμε αυτό ( νωρίς με την έννοια του ότι δεν έχουν παρατεθεί ίσως αρκετά επιχειρήματα ) αλλά ο μόνος τρόπος για να δούμε κάποιον/α από όλους αυτούς που απαρτίζουν αυτούς τους θεσμούς-μηχανισμούς είναι εφόσον αρνηθούν να τους στηρίζουν έμπρακτα.

Είναι κάπως περίεργο αλλά η αντικειμενικότητα, όσο υποκειμενική και να είναι, δεν μπορεί να λέει ότι το θεσμικό όργανο κάνει κάτι που στην πραγματικότητα δεν πιστεύει γιατί στην ουσία το στηρίζει και όντως το κάνει. Το αποτέλεσμα είναι η πράξη. Δεν μπορούμε να πούμε πως “εντάξει ρε παιδιά αφού αυτός είναι μαζί μας…” γιατί στο δρόμο όπου και εκεί κρίνεται η πραγματικότητα είναι απέναντί μας. Κι αν όχι σε αυτή τη βάρδια, σε μία από τις επόμενες.

Επομένως, ο μπάτσος της προηγούμενης τρίτης στιγμιαία, διότι δεν ξέρουμε το παρόν του μετά από εκείνη τη μέρα, ήρθε όντως με το μέρος του λαού/αγανακτισμένων/αγωνιζόμενων. Ο ματατζής με το λογοτεχνικό blog όμως είναι ματατζής, άρα και όργανο αυτού του θεσμού. Άρα και απέναντί μας. Και όχι μόνο από την οπτική τη δικιά μας. Για να το θέσουμε καλύτερα, μας βλέπει, με όρους δρόμου, απέναντί του και στέκεται εκεί. Μπορεί να μη βαράει πολύ, αλλά είναι εκεί.

Στους παραπάνω δεν πρέπει ξεχνάμε τους κατ’ εξοχήν δολοφόνους, τους λιμενόμπατσους.

Τα τελευταία λόγια ενός μαρκαδόρου…

ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ
ΜΕ ΜΙΑ ΑΦΙΣΑ ΚΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ
ΓΡΑΨΙΜΟ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΕΙΝΑΙ
Η ΕΚΦΡΑΣΗ “ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ” ΚΙ ΟΧΙ ΜΙΑ
ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΠΡΑΞΗ.

ΕΝΑΣ ΜΑΡΚΑΔΟΡΟΣ ΔΥΟ (2) ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΥ ΞΕΨΥΧΑΕΙ

Ως πότε θα λέμε “ως πότε…”;

Ως πότε, λοιπόν, θα λέμε “ως πότε…” για τα πάντα; Πόσος καιρός πέρασε από τότε που άρχισαν κάποια πράγματα να ενοχλούν, να εκνευρίζουν, να στεναχωρούν, να αγχώνουν, να οδηγούν κόσμο στην απόγνωση; Δε θα γίνει λόγος για το μνημόνιο ή τα μέτρα. Το παιχνίδι παιζόταν από παλιά και αν δεν το γνώριζε κάποιος, πλέον με μια λοξή ματιά πίσω στο χρόνο μπορεί να το αντιληφθεί.

Ήταν κάτι εποχές “ήρεμες” που πέρασαν όμως. Εποχές που ο καθένας, και καλά, μπορούσε να πραγματοποιήσει το “όνειρό” του. Ο τρόπος που το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης εγκαταστάθηκε πάνω από τα κεφάλια του κοσμάκη ήταν τέτοιος που δημιούργησε μουδιάσματα και στη συνέχεια τις ψευδαισθήσεις. Και σε αυτό συνέβαλαν και χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα. Μα όλα όμως!

Η κατανόηση του πώς και η μετέπειτα ανάλυση του γιατί έγινε ότι έγινε, όχι με οικονομικούς αλλά με πολιτικούς όρους κυρίως, είναι σημαντική για να αντιληφθεί κανείς την πραγματική κατάσταση. Όχι, δηλαδή, το ότι το κεφάλαιο και το κράτος κλέβει τον κόσμο έτσι απλά κι αόριστα αλλά πως τον έκλεβε και παλιότερα και θα συνεχίσει να το κάνει όσο ο κόσμος ανέχεται το κεφάλαιο και το κράτος.

Αυτές ως κεκτημένες γνώσεις από μόνες τους δεν είναι η λύση κανενός προβλήματος. Πρέπει αυτές να συλλογικοποιηθούν, να παρουσιαστούν, να σχολιαστούν, να συζητηθούν και να αναλυθούν. Το ζήτημα είναι όλα τα προηγούμενα να έχουν ως κοινό παρανομαστή το συλλογικό. Και το πραγματικά συλλογικό θέλει την οριζόντια οργάνωση ως τρόπο οργάνωσης και όχι ιεραρχικές δομές όπου κάποιο υποκείμενο έχει το παραπάνω δικαίωμα από κάποιο άλλο. Όταν από τη συλλογικοποίηση της γνώσης φτάσει η διεξαγωγή μιας συζήτησης πάνω σε αυτή, τότε θα βγουν και τα συμπεράσματα που θα είναι και ο πρώτος καρπός αυτής της διαδικασίας.

Μετά από την παραπάνω διαδικασία θα προκύψει το ερώτημα “ε και;”. Τα πράγματα είναι απλά. Τα υποκείμενα πλέον κατέχουν κάποιο μέρος της γνώσης και είναι σε θέση να κρίνουν τι θέλουν και τι δε θέλουν από αυτή την κατάσταση. Αυτή η διαπίστωση θα δημιουργήσει την αντιδραστικότητα σε ό,τι δε θέλουν τα υποκείμενα και στη συνέχεια θα μεταφραστεί σε ανάγκη για δράση. Έχοντας περάσει ήδη μια φορά από τη διαδικασία του συλλογικού, μπορούν να δημιουργηθούν συλλογικότητες όπου πλέον που θα έχουν ως στόχο τη δράση. Ο τρόπος οργάνωσης μεταξύ αυτών των ομάδων είναι επίσης ένα σημαντικό σημείο. Πρέπει να υπάρχουν οι δεσμοί, οι σχέσεις, που θα επιτρέπουν στις ομάδες να οργανώνονται και να αναλαμβάνουν από κοινού δράσεις.

Ε, τώρα αν το “ως πότε θα αυτό” και το “μέχρι πότε θα το άλλο” γίνουν “μέχρι πότε δε θα οργανωνόμαστε”, ε! άξιοι των επιλογών μας είμαστε όλοι.

Γιατί αν υπάρχει κάτι που μπορεί να “σώσει” το λαό, αυτό είναι ο ίδιος ο εαυτός του ή αλλιώς…

“αν υπάρχει ελπίδα, αυτή βρίσκεται στους προλετάριους“,
Τζορτζ Όργουελ.