Archive

Author Archive

Internet

Εισαγωγή

Τώρα τι δουλειά έχει ένα τέτοιο άρθρο μέσα σε αυτό το blog άραγε; Η απάντηση δεν είναι μία. Υπάρχουν πολλές κουβέντες σε σχέση με το internet που δημιούργησαν την ανάγκη για το παρακάτω κείμενο. Συνήθως η υποψία του κινδύνου του ελέγξιμου μέσου, οι χρήστες που δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί αυτό το πράγμα αλλά και άλλοι διάφοροι τύποι ανησυχίας που καλά κάνουν και υπάρχουν καθώς αν δεν είσαι και λίγο “υποψιασμένος” θα σε φάνε -που λένε. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Τι ειν’ του internet

Πηγή: wikipedia.org

Internet map

Το internet είναι ένα παγκόσμιο σύστημα διασυνδεδεμένων δικτύων υπολογιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούν καθιερωμένη ομάδα πρωτοκόλλων, η οποία συχνά αποκαλείται “TCP/IP” (αν και αυτή δεν χρησιμοποιείται από όλες τις υπηρεσίες του Διαδικτύου) για να εξυπηρετεί εκατομμύρια χρηστών καθημερινά σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι διασυνδεδεμένοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανά τον κόσμο, οι οποίοι βρίσκονται σε ένα κοινό δίκτυο επικοινωνίας, ανταλλάσσουν μηνύματα (πακέτα) με τη χρήση διαφόρων πρωτοκόλλων (τυποποιημένοι κανόνες επικοινωνίας), τα οποία υλοποιούνται σε επίπεδο υλικού και λογισμικού. Το κοινό αυτό δίκτυο καλείται Διαδίκτυο. [1]

Τι μπορεί να καταλάβει ο καθένας από τον παραπάνω ορισμό δεν είναι μόνο δικό του/της ζήτημα. Μιλάμε για έναν μηχανισμό θεωρητικά άπειρης δικτύωσης. Δεν είναι εδώ για να αντικαταστήσει τίποτα αν δεν το θελήσουν οι χρήστες του. Οπότε έχουμε…

Πιο λιανά

Το internet είναι ένα “μέσο” για την ακρίβεια ένας μηχανισμός με πολλές υποδοχές που μπορούν να “συναντήσουν” άλλες υποδοχές είτε απ’ευθείας είτε μέσω κάποιου διαμεσολαβητή. Στον μεσολαβητή πάντα ξεκινούν τα προβλήματα. Όπως λέει και η σελίδα:

“Δίνεται η δυνατότητα σε κάθε χρήστη ηλεκτρονικού υπολογιστή συνδεδεμένου στο Διαδίκτυο, να πληροφορηθεί αλλά και να πληροφορήσει ανταλλάσσοντας απόψεις μέσω ενός πιο συμμετοχικού και λιγότερο ελεγχομένου διαύλου επικοινωνίας. Οι χρήστες αποκτούν ολοένα και περισσότερο την ιδιότητα του παγκοσμίου πολίτη. Υπάρχει έντονη τάση, ήδη από την αρχή της εμφάνισής του διαδικτύου, να θεωρείται ένα άκρως δημοκρατικό μέσο μαζικής επικοινωνίας, το οποίο αποδιαμεσολαβεί την επικοινωνία και καθιστά ισχυρότερο τον μέσο άνθρωπο, καθώς δίνει στον τελευταίο τη δυνατότητα πρόσβασης σε μεγάλο όγκο πληροφοριών συγκεντρωμένων σε ένα “χώρο” και την δυνατότητα της προσωπικής επιλογής των πληροφοριών αυτών. Συνεπώς, η βασική θέση της προσέγγισης αυτής είναι ότι το Διαδίκτυο θα εκδημοκρατίσει την κοινωνία με το να βελτιώσει την επικοινωνία καταργώντας την ανάγκη για διαμεσολάβηση.” [2]

Παρ’ όλα αυτά, δεν βλέπω το διαδίκτυο ως μέσω εκδημοκράτησης της κοινωνίας. Το αναφέρουμε όμως καθώς μιλά για αυτή την κατάργηση της “ανάγκης” -μάλλον αναγκαστικής- διαμεσολάβησης.

Διαμεσολάβηση

Σε γενικές γραμμές, διαμεσολάβηση είναι όταν λες-σε-κάποιον-άλλον-να-κάνει-κάτι για ‘σένα. Για παράδειγμα το blog εδώ, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός wordpress ώστε να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να διαβάσει ό,τι γράφεται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα https://ektos8ematos.wordpress.com . Η διαμεσολάβηση δεν είναι ο μηχανισμός wordpress αλλά ο παροχός χώρου στο internet (στο παράδειγμα μας το wordpress.com) που φιλοξενεί το blog. Για διάφορους λόγους που μπορεί να κρίνει ο οργανισμός ή η εταιρία παροχής της υπηρεσίας, δίνει και τις υπηρεσίες του/της με όρους που συνήθως βολεύουν νομικά κυρίως τον πάροχο και μερικές φορές τον χρήστη. Αυτό φυσικά δεν είναι κανόνας και σίγουρα δεν ισχύει για τις μεγάλες εταιρίες-οργανισμούς (λ.χ. Google[3][4], facebook[5][6], twitter[7][8]).

Μη διαμεσολάβηση

Υπάρχουν τρόποι, εύκολοι και δύσκολοι ώστε να μην διαμεσολαβούνται τα δεδομένα υπό όρους αλλά ελεύθερα. Υπάρχουν δίκτυα (π.χ. Tor[9], Freenet κ.α.) όπου μπορείς να “πεις” ό,τι πραγματικά θέλεις. Υπάρχουν και στο internet τρόποι, χωρίς να μπεις σε κάποιο δίκτυο όπως τα παραπάνω, να γράψεις/πεις ό,τι θες. Αλλά τι τα θες; Υπάρχει το facebook για όλα.

Εδώ θα πρέπει να υπενθυμιστεί το εξής: από την αρχή του internet δεν υπήρχαν κανόνες που εγκαθιστούσαν τα κράτη στο internet. Το internet δε σου απαγόρευε να πεις κάτι ή να μην πεις κάτι. Και για αυτό το λόγο αναφέρεται ως δημοκρατική δομή.

Facebook

Το facebook είναι ο ορισμός της προσπάθειας -η καλύτερα το μέσο της προσπάθειας- για έλεγχο του internet. Δημιουργήθηκε έτσι ώστε να πρέπει-να-μπεις. Βασίστηκε στην κλοπή δεδομένων από βάση πληροφοριών του πανεπιστημίου του Harvard. Ανοίχτηκε στους φοιτητές ως κάτι πριν το facebook και προχώρησε με τα χρόνια σε μια εταιρία με 15 δισεκατομύρια δολάρια αξία στο χρηματιστήριο, κρατικές διασυνδέσεις, γεμάτο από διαφημίσεις του εμπορικού κόσμου, καμία ιδιωτικότητα του χρήστη ως την αδυνατότητα κατάργησης του προσωπικού προφίλ κάποιου χρήστη.

Στο σχολιασμό αυτού του διαμεσολαβητή μόνο ξερατά. Στο σχολιασμό του δισεκατομυρίου και βάλε χρηστών, απλά καταναλωτές, μικροαστισμός, μιζέρια και glamourness my god.

Το facebook είναι το κύριο συστατικό για την μελλοντική, αλλά και μέρος της ήδη υπάρχουσας, ανελευθερίας στο παγκόσμιο δίκτυο.

Το facebook, δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ το ξεχωριστό. Είναι ένα μαρκετίστικο εργαλείο που παρέχει επί της ουσίας email ( αλήθεια πόσο καιρό έχουν οι χρήστες του facebook να ανοίξουν το email τους; ) με έναν “ωραίο” τρόπο.

Παλιά τι;

Παλιότερα, στις εποχές του IRC ως πιο δημοφιλές τρόπο ανταλλαγής μηνυμάτων, του Email ως όχι το μπανάλ μέσο (που ‘πα ρε παππού με το mail), του website ή του USENET [10], αντάλλασες μηνύματα με οποιονδήποτε έχοντας πάντα τον κίνδυνο του κακόβουλου χρήστη. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από τα ίδια εργαλεία έχουν αναπτυχθεί κοινότητες (π.χ. GNU, Linux, και όχι μόνο) που παράγουν “προϊόντα” για τις ίδιες τις κοινότητες και όχι μόνο. Κοινότητες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα αλλά και άλλες που μένει να τις ανακαλύψει ο χρήστης ή να τις δημιουργήσει. Και όλα αυτά, βασισμένα στην ελεύθερη συνεισφορά (είτε εργατικής δύναμης, είτε χρηματικής προσφοράς).

Τα προσωπικά δεδομένα

Αυτό το θέμα είναι πιο απλό από ό,τι φαίνεται. Πρώτα πρώτα, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. Απλά πράγματα. Όσο δίνεις τις πληροφορίες του εξω-ιντερνετικού κόσμου στον ιντερνετικό κόσμο, έχεις πολλές πιθανότητες να είσαι θύμα. Τι θύμα; Ελέγχου, καταστολής, κλοπής και ό,τι άλλο θα μπορούσε να γίνει με τις πληροφορίες που δίνεις. Στο internet δεν είσαι και δεν πρέπει να δεχτείς να είσαι πολίτης κάποιου κράτους. Στο internet μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις δυνάμεις σου με τρόπους παραγωγικούς, αυτό δε σημαίνει ούτε τα πάντα ούτε το τίποτα.

Και πού θες να τα ξέρω ‘γω; Ωχ, αδερφέ!

Το θέμα είναι να μάθει ο καθένας και η καθεμιά δυο πράγματα για αυτό το πράγμα που χρησιμοποιεί καθημερινά. Γιατί η αλήθεια είναι πως οι από-πάνω που λέμε, τα αφεντικά κ.λπ. ούτε αυτοί έχουν καταλάβει ακριβώς ακριβώς τι είναι αυτό το πράγμα. Και ενώ -κατά τη γνώμη μου πάντα- δεν το έχουν καταλάβει ακριβώς, ήδη το καταστέλλουν ή τουλάχιστον προσπαθούν. Και εμείς τι θα κάνουμε; Μένουν νομίζω δύο επιλογές:

1. Είτε το καταστρέφουμε για να δημιουργήσουμε ζημιά στο κεφάλαιο,

2. Είτε το καταλαμβάνουμε και το χρησιμοποιούμε υπέρ μας.

Εφόσον το δεύτερο δεν φτάσουμε σε θέση να το πραγματώσουμε, θα πάμε στο πρώτο.

Σημ: Υπάρχει και τρίτη επιλογή, η παράδοσή του στα αφεντικά. Αλλά να το πούμε στα ίσα, δε με ψήνει.


[1] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF

[2] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%8%CE%BF#.CE.A4.CE.BF_.CE.94.CE.B9.CE.B1.CE.B4.CE.AF.CE.BA.CF.84.CF.85.CE.BF_.CE.BA.CE.B1.CE.B9_.CE.B7_.CE.95.CF.80.CE.B9.CE.BA.CE.BF.CE.B9.CE.BD.CF.89.CE.BD.CE.AF.CE.B1

[3] Όροι χρήσης για google.com – https://www.google.gr/intl/el/policies/terms/

[4] Πολιτική απορρίτου για google.com – https://www.google.gr/intl/el/policies/privacy/

[5] Όροι χρήσης για facebook.com – https://www.facebook.com/policies/?ref=pf

[6] Πολιτική απορρίτου για facebook.com – https://www.facebook.com/about/privacy/

[7] Όροι χρήσης για twitter.com – https://twitter.com/tos

[8] Πολιτική απορρίτου για twitter.com – https://twitter.com/privacy

[9] https://en.wikipedia.org/wiki/Tor_%28anonymity_network%29

[10] Πρόγονος του forum, περισσότερα \https://en.wikipedia.org/wiki/Usenet

Advertisements

Για τους δικούς μας κόσμους

Σίγουρα είναι ως έναν βαθμό λυπηρό που το κράτος καταστρέφει κάποια από τα εγχειρήματα του αναρχικού/ελευθεριακού/αυτόνομου χώρου. Τα παρακάτω είναι αφιερωμένα στους συντρόφους και στις συντρόφισσες που τα τρέχουν και τους/τις τρέχουν.

Ας μην ασχοληθούμε με την ιστορία των καταλήψεων, των στεκιών και γενικά των χώρων που χτυπιούνται από το κράτος. Αυτή τη στιγμή δεν είναι ώρες για μοιρολόγια. Και στον πόλεμο δε γίνεται να πέφτεις στα σκοτεινά σημεία του συναισθήματος για αυτά που χάνεις.

Είναι χρέος -από εμάς για εμάς- όχι απλά να μην πέσουμε σε κατάθλιψη αλλά για άλλη μια φορά να δηλώσουμε πως οι μικρές μας αντιστάσεις -ως χώροι, ως υπάρξεις- παραμένουν ζωντανοί. Κυνηγούν ντουβάρια, τοίχους και υπόγεια μόνο και μόνο γιατί αυτά είναι το νόημα για εκείνους. Έτσι γέμισαν τις πόλεις με τσιμέντο, μπάζωσαν τα ρέμματα, καθάρησαν την πόλη και στείλαν τα σκουπίδια της αλλού. Δεν γνωρίζουν από ομορφιά· φυσική και απλή. Ανθρωπιά; Ούτε.

Είμαστε, λοιπόν, ένοχοι. Για πάντα; Για πόσο; Όσο υπάρχουμε και δεν το βάζουμε κάτω. Όσο παλεύουμε για τη γη και την ελευθερία. Όσο διεκδικούμε ζωή για όλους και όχι για εκλεκτούς. Για έναν κόσμο όπου δικαιοσύνη δεν είναι άνθρωποι που καταδικάζουν αφ’ υψηλού. Που κάποιοι άλλοι βγάζουν το “ψωμί” τους χτυπώντας άλλους γιατί έτσι διέταξε ο διμοιρήτης.

Είπαν: “οι ιδεολογίες πέθαναν, νόημα έχει η αγορά”. Μας κυνηγούν ακόμα όμως. Γιατί οι ιδέες είναι αθάνατες. Πυρίμαχες και άθραυστες. Και θα παραμείνουν. Δεν υπάρχουμε επειδή έχουμε σημαίες, μάυρες και μαυροκόκκινες, με αστέρι και αλφάδι. Υπάρχουμε γιατί είμαστε ζωντανοί όπου και να βρισκόμαστε.

Συντροφικά και αλληλέγγυα.

Categories: ΔΡΩΜΕΝΑ

Θα χάσουμε τα πάντα αν δεν τα δώσουμε όλα

Η κατάσταση πάει κι άλλο κάτω. Μπορούμε να φάμε κι άλλα σκατά. Μπορούμε ακόμη να περιμένουμε το θάνατο με υπομονή. Μπορούμε χίλια δυο. Το θέμα είναι το δύσκολο. Να αντισταθούμε σθεναρά. Δυναμικά.

Η κατάσταση, λοιπόν, λέει: “μάγκες, την πατήσατε. Τώρα κάνουμε κουμάντο εμείς.” . Ε, όχι φασίστα. Θα σου τρίψουμε τη μούρη στο χώμα. Θα σε πατήσουμε να γίνεις όντως ασπόνδυλο μπας και προσφέρεις κάποια στιγμή σε κάποιον άλλο οργανισμό κάτι καλό. Δε θα γίνεις ανεχτός.

Και πώς; Εκεί μας θέλω! Δράση μάγκες. Έχουμε πόλεμο όχι αστεία. Πλέον είναι τέρμα ρεαλιστικό. Δεν το λέω με τη χαρούμενη ματιά που υπήρχε όταν παιζόταν κυνηγητό με τους μπάτσους. Εδώ, θα πεθάνει κόσμος. Όποιος κάτσει στο σπίτι, σύντομα θα του χτυπήσουν την πόρτα. Σύντομα θα τον εκβιάσουν. Ρουφιάνος μπορεί να γίνει να μη χάσει τη γλύκα.

Η γη μας χωράει όλους. Δε χρειαζόμαστε εκκαθαρίσεις για τις βρώμικες δουλειές του κεφαλαίου, των κρατών και των παρατρεχάμενών τους. Δεν γίνεται να ανεχτούμε ηλίθιους και άξεστα σιχαμερά ανθρώπομορφα κτήνη, μπάσταρδα όπως όλοι μας από χίλιες δυο φυλές να μας μιλάνε για το δήθεν καθαρό αίμα των ελλήνων, των γάλλων, των ιταλών, των κατά τόπους ντόπιων.

Θα χάσουμε τα πάντα αν δεν τα δώσουμε όλα.

Δε γίνεται να μιλάμε στο θεωρητικό. Δεν θα περιμένουμε να αφυπνηστούν οι μάζες. Δε θες τον φασισμό πάνω από το κεφάλι σου; Να η minimum συμφωνία. Και πάνω σε αυτή, δράσεις. Να τους τσακίσουμε. Δε θα πεθάνει μόνος του ο φασισμός, τσάκισέ τον.

Μέσα σε αυτόν τον αχταρμά που θα δημιουργηθεί, θα ξεπηδήσουν τα παλιά μα και τα καινούργια. Θα αναγκαστούμε να χτίσουμε πιο γρήγορα τις δομές που έχουμε φανταστεί και μάλιστα πιο στιβαρές από όσο μπορεί να περιμένουμε. Έτσι ναι, γίνεται.

Αντίσταση, αντίσταση, αντίσταση. Γιατί όταν αντιστεκόμαστε, γεννιέται η αλληλεγγύη, επιβιώνει η αξιοπρέπεια.

Θα χάσουμε τα πάντα αν δεν τα δώσουμε όλα.

Πολύ λίγα λόγια για το φασισμό

Κοίτα τώρα που θα καταλήξει το εκλογικό πανηγύρι να μπει στο κέντρο του ενδιαφέροντός μου. Αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η αλήθεια είναι πως όποιος σοκαρίστηκε με τα ποσοστά της φασιστικής γκρούπας μάλλον στην κοσμάρα του ήταν.

Και γιατί να το περιμένει κανείς; Διάφοροι λόγοι. Όταν έχει έναν Καρατζαφύρερ να κάνει ντρίπλες χάνοντας την μπάλα, από τη μία με τον λαϊκισμό που χρησιμοποίησε και από την άλλη φιλελεύθερος τη μια και σοσιαλιστής την άλλη, προς τα κάπου πρέπει να κινηθεί το ποσοστό που απογοήτευσε. Και η εποχή είναι για ακραίες λύσεις, επομένως το φασιστόκομμα πήρε αρκετές ψήφους από εκεί. Ένας άλλος λόγος είναι η απουσία του αντιφασιστικού κινήματος από την προπαγάνδιση των ιδεών του πέραν του χρονικού ευκαιριακού και επίκαιρου.

(Ναι υπάρχει κενό μέχρι την από κάτω παράγραφο αλλά αν κάνεις μια μικρή παύση θα τη βρεις την άκρη)

Όσοι, λοιπόν, νιώθουν την απειλή του ολοκληρωτισμού πιο κοντά, καιρός είναι να αντιληφθούν πως είναι εδώ, χρόνια τώρα. Και δεν έχει σκοπό να περάσει και να μας αφήσει σε κάποια ησυχία στο σύντομο ή μακρινό μέλλον. Πρέπει εμείς να τον συντρίψουμε. Είτε φοράει τη σβάστικα, είτε φοράει το ευρώ, είτε φοράει κι αυτός δεν ξέρει τι. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να ξεμπερδέψουμε με τον φασίστα της διπλανής πόρτας και να αφήσουμε του πάνω ορόφου ανέγγιχτο.

Και μιας και λέμε ή παραπονιόμαστε πως μόνο γύρω από το αντιφασιστικό τα βρίσκουμε, είναι και καιρός να το δούμε πιο σοβαρά γιατί ο ολοκληρωτισμός δε φαίνεται να αστειεύται.

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
!από όπου κι αν προέρχονται!

Categories: ΔΡΩΜΕΝΑ

Μια σύντομη παρέμβαση για τα γεγονότα που ζούμε

Η ουσία είναι η εξής: Θα πρέπει οι αριστερές παρατάξεις και κόμματα να αφήσουν αυτούς τους αγώνες να αναπτυχθούν. Αυτοί, οι σημερινοί αγώνες, είναι αυτόνομοι. Πηγάζουν από τις ίδιες τις ανάγκες των ανθρώπων που δρουν μέσα σε αυτούς. Ως οργανωμένοι αριστεροί, είναι σίγουρα θεμιτό -όποτε και αν μπορούν και το συμφωνήσουν αυτοί- να δρουν παράλληλα και ενισχυτικά. Εμείς, που βρισκόμαστε μέσα σε αυτούς τους αγώνες, δε χρειαζόμαστε καμιά καθοδήγηση. Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχουν σωστά και λάθη. Πρέπει να ακούμε ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη κ.ο.κ. και να βγάζουμε έτσι τα συμπεράσματά μας, να αναθεωρούμε τους τρόπους που βλέπουμε τα πράγματα και ό,τι και να κάνουμε, να πηγάζει από τους ίδιους μας τους εαυτούς, τόσο τους ατομικούς όσο και τους συλλογικούς εαυτούς μας. Με αυτούς τους τρόπους, τα αυτόνομα εγχειρήματα θα ενισχυθούν πρώτα-πρώτα από μέσα, θα είναι πολύμορφα και δυναμικά, θα είναι “προσιτά” στον καθένα και στην καθεμιά που έχει τις αμφιβολίες του.

Όσο για την αντιπαράθεση με την αριστερά, τον παραδοσιακό συνδικαλισμό και ό,τι αυτά τα δύο συνεπάγονται, υπάρχει μια απάντηση στο γιατί υπάρχουν αυτές οι διαφορές ανάμεσά μας. Δεν υπάρχει μόνο ο ένας δρόμος για κάπου. Υπάρχουν πολλοί. Και αν δεν υπάρχουν, θα τους ανοίξουμε! Δεν είναι τυχοδιωκτικό, ανέμελο ή ανώριμο. Είναι το πραγματικό, το υπαρκτό. Είναι αυτό που δε χρειάζεται την παρέμβαση αυτών με την εμπειρία. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, -και αυτό φαίνεται και στον τρόπο που μιλάει αυτός ο κόσμος- οι γνώστες, αυτοί που κατηγορούν για φετιχισμούς, για αυτιστική επαναστατικότητα και άλλα τέτοια ευφάνταστα, είναι αυτοί οι ίδιοι που παρατηρούν την κοινωνία απ’ έξω και έχουν τις “λύσεις” για αυτήν. Στην τελική, αν ξέρει κάποιος καλύτερα τις ανάγκες του και το τι χρειάζεται να κάνει, είναι ο ίδιος. Οι κινηματικές -αν θέλετε- πρακτικές τις συλλογικοποίησης των αναγκών, της κοινής δράσης για κοινά ζητήματα, της αλληλεγγύης σε πράγματα που είτε αφορούν είτε όχι το σύνολο της κοινωνίας είναι πρακτικές που και αυτές πηγάζουν από εσωτερική ανάγκη.

Για αυτό το λόγο, όχι απλά όλοι στους δρόμους, αλλά
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Μόνη μας πατρίδα τα “παιδικά” μας χρόνια…

21/12/2011 1 comment

Όχι ακριβώς τα παιδικά. Όλα εκείνα όμως που περάσαμε ονειροπολώντας. Εκείνες τις στιγμές και τις διάρκειες ακόμα, όπου βρισκόμασταν σε μια ξέγνοιαστη φαντασία. Εκεί που το άγχος δεν χωρούσε σε τίποτα παρά μόνο στο αν-θα-προλάβω. Γλυκές στιγμές, σαν εκείνο το γλυκό που έχεις τόση όρεξη για να το φας και να βουλιάξεις μέσα του. Η ζωή και ο θάνατος μια ταύτιση εφηβική ή και παραπέρα. Μια συνεχόμενη προσπάθεια να εναρμονιστείς με τη ζωή στη γη. Με το κλίμα, τον καιρό και τα αμάξια που καμιά φορά περνούν γρήγορα και άλλοτε σε πάνε βόλτα μέσα σε μια βροχερή πόλη. Μια βόλτα που δεν ήταν ποτέ βόλτα αλλά αυτή η φαντασία άλλαζε το ρεαλιστικό δρομολόγιο σε μια απίστευτη διαδρομή με χρώματα μουντά, φώτα, στάλες βροχής στο τζάμι και τη ζέστη που έπνιγε από το καλοριφέρ του αυτοκινήτου. Κι όσο και αν περνάει ο καιρός και αλλάζουν οι καταστάσεις και μεγαλώνουν οι άνθρωποι, βλέπε τώρα μια περίεργη διχάλα στο δρομάκι. Και είναι τελικά αυτό που έχεις να διαλέξεις. Θα μείνω παιδί; Ή όχι; Θέλω… Θέλω πάρα πολύ. Αν χαθεί η φαντασία μου θα χαθώ κι εγώ. Αν ξεχάσω τον τρόπο να ελευθερώνομαι τι θα γίνω; Και ναι. Έχω αρχίσει ήδη να νιώθω ένα παπούτσι να με καλύπτει σιγά σιγά. Είναι μάρκας κιόλας. “Καθημερινή Ρουτίνα Α.Ε.” γράφει το ταμπελάκι. Ξες κάτι; Καλή η σιγουριά, η σταθερότητα και βολεύομαι κοντά τους. Αλλά μάλλον πως αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος και όχι ο σωματικός. Θέλω όλες αυτές τις βόλτες που δεν έχω πάει ακόμα. Με παρέα, με παρέες, μόνος, όπως να’ ναι. Πώς θα ξαναγίνω παιδί; Είμαι ακόμα; Δεν ξέρω.. Καταραμένες αλλοτριώσεις της επιβαλλόμενης εξουσίας. Δε θα σας κάνω τη χάρη. Θα χαζέψω λίγο από το παράθυρο και θα δώσω σημασία σε ό,τι μου αποσπά την προσοχή. Και ας νομίζετε ότι θέτε! Αν κάτι θα παραμείνει στη βαλίτσα ή στο σακίδιο και δε θα το αφήσω ποτέ θα είναι τα όνειρα, οι ελπίδες και η αισιοδοξία που μου γεννούν τα δύο πρώτα. Και θα βρω τον τρόπο να τα κάνω να λειτουργούν. Δε μου βγαίνει αλλιώς.   : )

Categories: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας… Ε και;

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας. Κάθε τι που γίνεται σε μια γωνία του κόσμου και χαρακτηρίζεται άξιο αναφοράς, μεταδίδεται από δορυφορικά πιάτα, κεραίες, καλώδια μέχρι να φτάσει στα αυτιά μας και τα μάτια μας. Όπως μια πληροφορία κρίνεται άξια αναφοράς ή όχι, κατά τον ίδιο τρόπο δέχεται την απαραίτητη επεξεργασία ώστε να βγει στον “αέρα”.

Τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας στις περισσότερες περιπτώσεις περνούν μέσα από κανάλια διαμεσολάβησης. Διαμεσολαβητές είναι τα Μ.Μ.Ε., τα sites και τα blogs που έχουν αποφασίσει να “μεταδίδουν” τα γεγονότα. Αυτοί οι διαμεσολαβητές είναι γνωστοί ως “η τέταρτη εξουσία”. Αυτό σημαίνει πως θα έχουν μια χ ή ψ σχέση με τις υπόλοιπες εξουσίες. Επομένως, η διαχείριση των πληροφοριών δε γίνεται από μια ομάδα δημοσιογράφων που έχει ως στόχο την ενημέρωση του κόσμου αλλά, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, διαμορφώνεται η ενημέρωση έτσι ώστε να αποπροσανατολίζει και να αλλάζει τις ισορροπίες στην εσωτερική βαρύτητα της κάθε είδησης. Με αυτόν τον τρόπο, λίγο-πολύ, διεξάγεται η κεφαλαιοκρατική προπαγάνδα.

Ζούμε, λοιπόν, στον κόσμο της πληροφορίας. Έναν κόσμο όπου η ποσότητα των πληροφοριών είναι τεράστια. Πριν μάθουμε τι ακριβώς έγινε για κάτι, μια νέα πληροφορία έχει έρθει και η προηγούμενη οδηγείται στη λήθη. Το πλήθος των πληροφοριών, η συσχέτισή τους -όσον αφορά το χρόνο που παρουσιάζονται- και η ποιότητά τους είναι τέτοια που συνήθως το άτομο καταλήγει παθητικός θεατής. Αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της μη δράσης. Το άτομο, ανήμπορο να αντεπεξέλθει στο πλήθος της πληροφορίας, αρχικώς δεν προλαβαίνει να αντιληφθεί και ακολούθως δεν καταλαβαίνει ποιος και γιατί. Παρ’ όλα αυτά, ξέρει πολύ καλά το πού, το πώς και το πότε. Ή τουλάχιστον θα τα ξέρει μέχρι την επόμενη πληροφορία.

Η καθήλωση και η αδράνεια σίγουρα βολεύουν την κυριαρχία. Αλλά η ερώτηση είναι η εξής: Πώς μπορεί το άτομο να δράσει; Το ευτυχές της υπόθεσης είναι πως σε αυτή τη χρονική περίοδο δε βρισκόμαστε στο μηδέν. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που παράτησαν την παθητικότητα ή αρνήθηκαν να γίνουν μέρος αυτής από νωρίς. Αυτοί μπορεί να εκφράζονται ως ατομικότητες ή συλλογικότητες και να ασχολούνται με επιμέρους κομμάτια -μικρότερα ή μεγαλύτερα- ενός ευρύτερου φάσματος πληροφοριών…

Εδώ έρχεται η δεύτερη ερώτηση: Για τι πράγμα να δράσει κανείς; Αυτό το ερώτημα εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση του ατόμου. Εφόσον, το άτομο αποδεχτεί τον εαυτό του ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας[1], θα ήταν θεμιτό να αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες με κάποια κριτήρια που καθορίζονται από τη φύση της ίδιας της κοινωνικής ομάδας. Επομένως, η τελευταία πρόταση της προηγούμενης παραγράφου μπορεί να ξαναγραφτεί: “Αυτοί μπορεί να εκφράζονται ως ατομικότητες ή συλλογικότητες και να ασχολούνται με επιμέρους κομμάτια -μικρότερα ή μεγαλύτερα- ενός ευρύτερου φάσματος πληροφοριών, που αξιολογούνται με βάση την κοινωνική ομάδα όπου ανήκουν.” .

Η διαχείριση των πληροφοριών από τη μεριά μας πρέπει να ψάχνει το ποιος και το γιατί που σε κάθε πληροφορία δύσκολα διακρίνεται. Εδώ, η ύπαρξη συλλογικότητας είναι σημαντική. Εφόσον μια συλλογικότητα αποκτήσει έναν κοινό τόπο -ιδεολογικό, ιστορικό, πολιτικό κ.α.- μπορεί η από κοινού επεξεργασία των πληροφοριών να βγάζει τα “ποιος” και “γιατί” αν όχι πιο εύκολα, σίγουρα με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη για το αποτέλεσμα. Γιατί στον κόσμο της πληροφορίας, η πληροφορία δεν περιέχει το νόημα της. Και με το νόημα στα χέρια μας αντιλαμβανόμαστε και το τι έγινε και το τι θα γίνει και το πού θα βρεθούμε -εμείς και άλλες κοινωνικές ομάδες.

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας… ε και;

[1] Η “κοινωνική ομάδα” ίσως και να μην είναι η καλύτερη ονομασία για ένα σύνολο διότι μπορεί να παρεξηγηθεί, π.χ. ότι μια ομάδα που βλέπει ταινίες ή που δημιουργεί ταινίες, σε ένα αφαιρετικό πλαίσιο, είναι κοινωνική ομάδα που μπορεί να βλέπει τις πληροφορίες από τη μεριά της. Μπορεί μια κινηματογραφιστική ομάδα να αξιολογεί τις πληροφορίες με βάση τη φύση της; Έλα μου ντε! Ίσως ως δευτερεύουσα ομάδα μιας ή περισσότερων ομάδων που έχουν ήδη αντιληφθεί τη θέση τους στην ευρύτερη κοινωνία. Επομένως, η κοινωνική ομάδα που ειπώθηκε δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε ομάδα αλλά μια ομάδα με ταξικά χαρακτηριστικά και ταξική συνοχή.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ