Archive

Archive for the ‘ΑΝΑΡΩΤΗΣΕΙΣ’ Category

Τελικά η απάθειά μας είναι αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα

26/06/2010 1 comment
Γενικά, υπάρχει δημοκρατία. Γενικά! Γιατί ειδικά, μόνο το όνομα μένει. Υπάρχει και παλιότερο κείμενο για τη δημοκρατία αναφερόμενο στη γιορτή της. Το σκηνικό σήμερα δεν μπορεί να πείσει ούτε τον πιο αφελή πως αυτό είναι δημοκρατία. Σίγουρα, όμως, πείθει τους πιο ηλίθιους. Πώς ήρθαν τα πράγματα έτσι; Τι βλέπετε στις τηλεοράσεις και δε μιλάτε ούτε στο ελάχιστο;
Γενικότητες…
Δε θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για χάρην συντομίας. 2008, Δεκέμβρης. Το νιοστό θύμα από πυρά μπάτσων. Αντίδραση; Εξέγερση. Και πάλι, εκείνες τις μέρες δεν κατέβηκε όλος ο κόσμος. Αλλά ήταν πολύς. Και είχε διάθεση να πάρει πίσω τα πάντα. Και τώρα; Από τότε, οι πυροβολισμοί έχουν αυξηθεί. Σε μεγάλο βαθμό. Σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό. Μέσα σε ενάμιση σχεδόν χρόνο. Για το παραμικρό, το όπλο μιλά. Κανείς όμως δεν αντιδρά στο μήνυμα που φέρνει; Όταν αρχίζουν τα όπλα να μιλούν, τα πράγματα μάλλον είναι ξεκάθαρα.
Ο στρατός πόλης ( γνωστός ως αστυνομία ) και το υπουργείο προστασίας του πολιτεύματος, έχουν πεισμώσει. Ότι φωνάζει καταστέλλεται. Βιβλία θα ξανακαούν; Ολοκληρωτισμός; Τι έπεται;
Αλήθεια, δεν ήταν ειλικρινές η μετονομασία του υπουργείου δημόσιας τάξης σε υπουργείου προστασίας του πολίτη; Δε θυμίζει κάπως την προστασία που πουλάνε οι μαφίες ( και η αστυνομία αν θυμάστε ) στα νυχτερινά κέντρα; Μάλλον περί του ιδίου πρόκειται. Απλά πλέον παίζει και τον καθαρό ρόλο του προστάτη του πολιτεύματος χωρίς να ενδιαφέρεται καν για τους πολίτες. Βέβαια ενδιαφέρεται και για αυτούς. Ενδιαφέρεται να μην κουνηθούν καθόλου εναντίων τους.
Ο φόβος για το τι πρόκειται να έρθει, μπορεί να κάνει κάποιον να τρέμει. Κάποιον να χτίσει γύρω του ένα απόρθητο φρούριο. Κάποιον να αρχίσει να επιτίθεται σε ότι φοβάται. Κάποιον να κάνει κάτι άλλο.
Αλλιώς, ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου πίσω από ένα φρούριο και επιτίθενται.

Ψηφίζω, άρα υπάρχω…;

Το παρακάτω κείμενο κολλήθηκε σε διάφορους τοίχους στο ΤΕΙ όπως είναι από κάτω.


ΨΗΦΙΖΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ;
Κείμενο για την προβατίσια λογική που ακολουθείται

Έρχεται για άλλη μία φορά, να κλείσει μια ακόμη συνέλευση η ψηφοφορία κάποιων προτάσεων. Το κλίμα; Στραβό, όπως πάντα. Το τμήμα να έχει προβλήματα αλλά να έρχεται να το φάει κι ο γάιδαρος. Στα 100 άτομα, 10 άντε 15 θα πουν τη γνώμη τους. Από αυτούς, οι 5 προτείνουν το πρόγραμμα της παράταξης όπου ανήκουν, προτείνοντάς το χειρουργικά. Στα 3 πράγματα που λέει ο καθένας για το ΤΕΙ, τσουπ (!), και να ‘το το ΜΑΣ και να ‘τη η ΑΡΣΥ και να και η ΡΕΔΙΕΣΗ ή έστω Αριστερή Ενότητα ή όπως αλλιώς λέγεται κάθε φορά.
Και καταλήγει η συνέλευση, μετά από μια υποτυπώδη συζήτηση για το εκάστοτε πρόγραμμα του καθενός, και μετά από ακόμη λίγα λόγια για το ΤΕΙ και “τι τελικά θα κάνει αυτός ο (καταραμένος) σύλλογος” να κατεβαίνουν οι προτάσεις. Προτάσεις που στο αποκορύφωμά τους είναι η θέση του Κ.Κ.Ε., του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. . Ε, μπορεί να υπάρξει και καμιά πρόταση που να μη τη λέει κανείς από τους προηγούμενους. Το αποτέλεσμα; Ίδιο! Ό,τι και να υπερτερήσει λόγω της πλειοψηφίας, θα τρέξουν κάποια άτομα που γενικά μπορεί να ενδιαφέρονται, σαν να ανάθεσε κάποιος τη δουλεία αυτή στους “μαλάκες” (ίσως τελικά να μη χρειάζονται καν τα εισαγωγικά).
Και έρχεται το ερώτημα. Εσύ που ψήφισες ό,τι ψήφισες, και αυτό που ψήφισες βγήκε, γιατί το ψήφισες; Γιατί δεν το υποστηρίζεις έμπρακτα αφού ήταν η γνώμη σου; Ενδιαφέρεσαι καθόλου; Αφού δεν ενδιαφέρεσαι, στη συνέλευση γιατί έρχεσαι; Δεν προσφέρεις και τίποτα. Το μόνο που κάνεις είναι να πετάς σε κάποιους το μπαλάκι. Ε μη το πετάς γιατί είναι άσκοπο. Καλύτερα να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Γιατί η ψήφος τελικά δε σημαίνει και τίποτα ουσιώδες. Ένα χέρι είναι. Αντ’ αυτού πες τη γνώμη σου. Όλα αυτά που άκουσες σου φαίνονται οκ;
Όσο για την πολιτική ταυτότητα που ειπώθηκε να την αφήσουμε στην άκρη, το νόημα δεν ήταν να την αρνηθείς, αλλά το ότι, λόγου χάρη, να πας να διαμαρτυρηθείς όπου έχεις να προτείνεις (νομάρχη, δήμαρχο, προϊστάμενο και όπου αλλού) αλλά να μην ανακατεύεις το κόμμα σου, την παράταξή σου και τη γραμμή που παίρνεις, με τη διαδικασία της συνέλευσης προσπαθώντας να υποδείξεις τον τρόπο που θέλουν οι προαναφερθέντες τον κόσμο να αγωνιστεί. Αυτό είναι γνωστό και σαν καπέλωμα και γίνεται συχνά. Βέβαια, δεν τρέφονται αυταπάτες ότι θα σταματήσει αυτή η κατάσταση τώρα που μπορεί να το διάβασε κάποιος.
Τώρα, όσο για το κατά ποιον τρόπο τελικά συσχετιζόμαστε οι ίδιοι οι φοιτητές αναμεταξύ μας είναι μια μεγάλη ιστορία. Στο τμήμα μας, μπορεί να μην υπάρχουν ΠΑΣΠ και ΔΑΠ αλλά την διάσπαση των φοιτητών την κατάφεραν μια χαρά και τα μικρότερα κόμματα. Αυτό διότι, προβάλλονται οι διαφωνίες αυτών ως οι μοναδικές εκδοχές, και τελικά, με την ίδια μέθοδο που υπνωτίζει και η τηλεόραση, οι κουβέντες αναλώνονται γύρω από αυτά. Το πολύ πολύ, να αδιαφορήσει κάποιος ακόμα. Το λιγότερο, να ψηφίσει γιατί κουράστηκε και θέλει να φύγει.
Κατά αυτόν τον τρόπο, δεν κερδίζουμε τίποτα. “Διαίρει και βασίλευε” είχε πει κάποιος. Αφού τους ανεχόμαστε ακόμα να μας διαιρούν και να βασιλεύουν στα κεφάλια μας, καλά να πάθουμε. Γιατί ούτε το ΜΑΣ είναι η λύση μας, ούτε η λοιπές αριστερές παρατάξεις. Και όσο δεν ασχολούμαστε να μάθουμε τι πραγματικά είναι κάποια πράγματα όπως η ψήφος, η κατάληψη, η ενημέρωση, ο αγώνας γενικά και πως όλα αυτά αλληλοεξαρτώνται και συσχετίζονται και βοηθάει το ένα το άλλο, τα ίδια θα βλέπουμε συνέχεια και τελικά θα κάνουμε όλοι μαζί πίσω, μέχρι να πέσουμε στο γκρεμό.
Οι συστάσεις περιττεύουν…

Τι μπορεί να είναι η ηθική; Καταπίεση;

H ηθική είναι κάπως περίπλοκη έννοια. Μας κρατάει για λάθος λόγους, καταρχήν, να μην κάνουμε ποτέ ένα ή κάποιο βήμα εναντίων σε αυτούς που μας καταπιέζουν. Ένα τραγούδι από Χάσμα το περιγράφει κατά κάποιον τρόπο ή τουλάχιστον το αναφέρει ( Φυλακή με χαρά ). Σύμφωνα με τον τίτλο ενός βιβλίου, που δεν έχω διαβάσει ακόμα, “Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν” του Raoul Vanegem, το μήνυμα που μπορεί να βγάλει κανείς από τον τίτλο, πράγμα κάπως αυθαίρετο, είναι πως στην ουσία η ηθική είναι κάτι που στερεί την ελευθερία σε κάποιους τομείς, όπως την έκφραση λόγου για ένα θέμα που η ηθική το θέτει ως ταμπού.

Από εκεί και πέρα, ως λέξη, η ηθική καθορίζει τον ηθικό ως αποδέκτη και σύμφωνό της και χαρακτηρίζει με το ήθος τον χαρακτήρα του καθενός βασισμένη στη συμπεριφορά του. Γενικά, ηθική ορίζεται ως το σύνολο κανόνων συμπεριφοράς, μεταξύ των ανθρώπων, που ισχύουν σε μία συγκεκριμένη κοινωνία και εποχή. Αυτό σημαίνει, λογικά, πως στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τις ανάγκες κάθε ανθρώπου ανάλογα με το μέρος όπου μπορεί να βρίσκεται. Ένα τραγικό παράδειγμα είναι στους ανθρώπους που τηρούν τους νόμους να τους αποδίδεται ήθος και να λέγεται πως τους χαρακτηρίζει η ηθική τους. Στην ουσία αυτό είναι μία από τις μεγαλύτερες παραφράσεις του όρου ηθική ώστε να εξυπηρετήσει το κράτος και την εξουσία. Αναλόγως με αυτό το παράδειγμα, υπάρχει και αυτό στο θρησκευτικό επίπεδο. Βέβαια σε αυτό το επίπεδο χαρακτηρίζονται και ως πιστοί.

Επειδή όμως υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στο ήθος και την ηθική που εξυπηρετεί το κράτος και την εξουσία και το ήθος και την ηθική που απλά μπορεί να υπάρχουν αυτούσια και εναρμονισμένα με τον άνθρωπο και τη φύση, ίσως τελικά το θέμα ηθική να είναι στην πραγματικότητα τελείως διαφορετικό από ότι μπορούμε να το αντιληφθούμε αυτή τη στιγμή κάτω από αυτή την καταπιεστική ηθική που μας επιβάλλεται και μας επιτίθεται.

Δύο φράσεις για την ηθική, “Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου” και “Δεν είναι ηθικό κάτι που επιτρέπεται”, στην πραγματικότητα δηλώνουν ακριβώς πως τελικά αυτοί οι κανόνες μόνο καταπιεστικοί μπορούν να είναι και πως οι νόμοι δεν είναι έχουν σχέση με την ηθική. Κάπως παραπέρα θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν ηθική η φυλάκιση των ανθρώπων επειδή κάποιοι την επιτρέπουν.

Καταλήγοντας, ένα συμπέρασμα λέει το εξής: ηθική δεν είναι ακριβώς κάποιοι κανόνες που υπάρχουν άτυπα ή και τυπικά που καθορίζονται από κάποια παράδοση ή από κάποια εξουσία πάσης φύσεως, πράγμα που μάλλον είναι ανήθικο, αλλά ηθική κατά κάποιον τρόπο είναι η κατανόηση της ύπαρξης των γύρω μας και αποδοχή της ελευθερίας τους.

Οι φανφάρες για το πολυτεχνείο και η πραγματικότητα

21/11/2009 1 comment
17 Νοέμβρη 1973. Οι δικτάτορες ανατρέπονται. Ο Παπαδόπουλος και οι χουντικοί συνεργάτες του σταματούν να κυβερνούν. Έρχονται νέες μέρες στην ιστορία εντός συνόρων. Δημοψήφισμα δηλώνει δημοκρατία. Μια δημοκρατία που τελικά δεν είναι όπως τότε την περίμεναν..
Κάθε χρόνο, στεφάνια για τους πεσόντες. Υπήρξαν άραγε; Μία “επανάσταση” που προβλημάτισε και προβληματίζει εδώ και χρόνια. Από τη μία, το ΠΑΣΟΚ να δηλώνει πως ήταν παρών και από την άλλη το καπέλωμα από το ΚΚΕ κα τη νεολαία του.
Σφετερισμός ενός αγώνα που μάλλον δε δικαιώθηκε. Εν έτη 2009, τα προβλήματα παραμένουν. Και όσο για τη δημοκρατία, τη βλέπουμε καθημερινά με τις πράσινες, ή αλλού, με τις μπλε στολές της, παντού. Αστυνομοκρατία. Εξακριβώσεις στοιχείων, προσαγωγές, ξυλοδαρμοί, ψεύτικες κατηγορίες, παραβατικότητα και περιπολίες σε ελεύθερους και δημόσιους χώρους. Αν είσαι διαφορετικός, ακόμα και στις μέρες μας, είσαι ύποπτος. Το κλίμα, ίδιο με τη δεκαετία του ’80. Δημοσιογράφοι, το ίδιο ρουφιάνοι και καλλιεργητές του φόβου όπως αυτοί του ’85, όπου αναφερόμενοι στον Μ. Καλτεζά, τον κατάταξαν στους επικίνδυνους νεαρούς επειδή φορούσε σκουλαρίκι.
Παρόλα αυτά, το πολυτεχνείο του ’73 δε δικαιώθηκε ποτέ. Οι ΠΑΣΟΚοι βολεύτηκαν και οι ΚΚΕδες ρίχνουν το φταίξιμο σε άλλους. Ας μη γελιόμαστε. Το ΚΚΕ δεν πιστεύει στην επανάσταση. Έχει βολευτεί και αυτό, και μάλιστα, για τα καλά. Η Παπαρήγα, με την “επανάστασή” της, που δε θα σπάσει ούτε τζάμι, αποδέχεται πως ποτέ δε θα κάνει τίποτα παραπάνω από μια ή δυο πορείες. Δηλώνει πως η “επανάσταση” είναι κάτι σαν ένα δημοψήφισμα και κλείνει τα μάτια της μπροστά στην πραγματικότητα που υπάρχει.
Το καθεστώς της δικτατορικού τύπου δημοκρατίας είναι ο μεγαλύτερος και πιο κοινός εχθρός όλων των πολιτών. Είτε εργαζόμενοι, είτε απολυμένοι ή άνεργοι, φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι και άλλοι. Την τρομοκρατία του κράτους, τα ΜΜΕ δεν τη λαμβάνουν υπ’όψιν τους. Μιλούν για τρομοκρατικές οργανώσεις και αποφεύγουν να παραδεχθούν το αντάρτικό τους χαρακτήρα. Οι δε ΣΥΡΙΖΑιοι και τα παρακλάδια τους, τάχθηκαν εναντίων των πρακτικών αυτών. Παρόλα αυτά, για το ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουμε καλά, πως πολιτικά, είναι το με μεγαλύτερο πλάτος ταλαντευούμενο κόμμα. Όσο για τους αριστερούς και λοιπούς ΚΚΕδες που δηλώνουν το παρόν στο πολυτεχνείο του ’73 και αποτάσσουν τις σημερινές πράξεις βίας, βάζουμε μία υπενθύμιση πως η αντίσταση μέχρι και το ’73 δεν ήταν μόνο κάτι φωνές. Είχε και πέτρες. Καλύτερα λοιπόν, να μη μιλούν κάποιοι παραποιώντας τα γεγονότα ή δικαιολογώντας τα ώστε να αποτραπεί μία νέα εξέγερση που δε συμφέρει κανένα από τα κόμματα, όσο λαϊκά και να δηλώνουν.
Ο Δεκέμβρης που πέρασε ήταν το μήνυμα των καταπιεσμένων προς τους εξουσιαστές και τα τσιράκια τους. Η συντριπτική και αποστομωτική δήλωση του “Ναι υπάρχουμε και είμαστε ξύπνιοι”. Και ενώ κοντεύει ένας χρόνος να περάσει, προσπαθεί η εξουσία με τα εργαλεία της, να μαζέψει τον κόσμο στα σπίτια του, να τρομοκρατήσει, να αποχαυνώσει μέσω των μηδενικού επιπέδου τηλεοπτικών εκπομπών, να καταστείλει με κάθε τρόπο τον κόσμο που αντέδρασε στην αδικία, είτε με τις πράξεις του, είτε με τα πιστεύω του.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε προσαγωγές και παράνομες δημιουργίες φακέλων από τους υπερασπιστές του νόμου. Εκατοντάδες μπάτσοι να περιφρουρούν τον ειρηνικό χαρακτήρα πορειών. Συλλήψεις στο σωρό. Άγριοι ξυλοδαρμοί των συλληφθέντων. Και από όλα αυτά, μία δικαιοσύνη ενός εισαγγελέα και ενός ανακριτή. Αυτή η δικαιοσύνη που σε βάζει να πληρώσεις για την ελευθερία σου. Αυτή που σε σκοτώνει στο ξύλο και σου ζητάει και λεφτά. Οι μπράβοι του κράτους. Οι αλήτες ασφαλίτες και ματατζίδες. Αυτοί που αντέδρασαν στην αδικία τιμωρούνται. Οι πράττοντες το άδικο ποτέ.

ΟΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 9 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Φωτιά και πάλι

Πάλι κάηκε η Αθήνα… Αυτή τη φορά όχι από τους “κακούς” χούλιγκανς χωρίς γονείς όπως τους αποκαλούν κάποιοι. Αυτή τη φορά δεν καταστράφηκαν οι βωμοί της κατανάλωσης. Αυτή τη φορά καήκαμε όλοι. Αυτή τη φορά πρέπει να γίνει κάτι ουσιώδες.

Αυτή τη φορά που κάηκε η Αττική, που τη λέω Αθήνα γιατι στην ουσία το ζήσαμε και στην Αθήνα μέσα, κάηκε, προφανώς, από τα τσιράκια του κράτους και τους κρανιοφόρους με τα πράσινα και τα μπλε. Αν δεν καταλάβατε πηγαίντε μια βόλτα και κάπου θα τους πετύχετε. Συνήθως είναι στην Ακαδημίας, αλλά μην τους κοιτάξετε! Μπορεί να σας επιτεθούν ή να σας προσκαλέσουν μέσα στην κλούβα για καφεδάκι… Αυτοί λοιπόν, ήταν παντού. Κοντά στις φωτιές, παρεμπόδισαν τη διέλευση των πυροσβεστικών μαζί με τα κανάλια που δεν έκαναν για κανένα λόγο στην άκρη για να περάσουν τα πυροσβεστικά. Ήταν αυτοί που απαγόρευσαν σε εθελοντές να πάνε να βοηθήσουν ενώ είχαν πάρει μέτρα για την αυτοπροστασία τους. Τις ώρες λοιπόν που τα δάση καίγονταν, οι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι παρεβρίσκονταν στο χώρο χώρις να προσφέρουν κάτι θετικό στην κατάσταση. Και όλα αυτά με πλήρη εξάρτηση. Και φυσικά είναι δυνατόν! Μη λησμονείτε που είμαστε…

Δε θα αναφερθώ σχεδόν καθόλου στο τι θα γίνει στη θέση των καμμένων. Κάτι ΧΥΤΑ ήθελαν να φτιάξουν στο Γραμματικό… Από εκεί και πέρα τα γνωστά. Τα γνωστά;! Ε, τώρα μην είμαστε και πάλι οι μαλάκες της υπόθεσης. Να συγκροτηθούμε. Να αναδασώσουμε έγκαιρα. Στην Αθήνα κατοικούν 5 εκατομμύρια άνθρωποι. Το 1/10 ή ακόμα και το 1/20 να ασχοληθεί μιλάμε για 500.000 και 250.000 αντίστοιχα. Αλλά δυστυχώς, ούτε το 1/100 δε βλέπω να ενδιαφερθεί. Έστω 5000 άνθρωποι; Μα καλά ρε ‘σεις; Που στο διάολο είναι 5 εκατομμύρια κόσμος κάθε φορά;

Ας συγκροτηθεί κάποια ανοιχτή συνέλευση. Δεν είναι δύσκολο. Ας συγκεντρωθεί μία ομάδα μερικών ατόμων, 5-10 άτομα και πολύ μπορεί να’ναι. Να κάνει ένα κάλεσμα. Και από εκεί και πέρα μπορεί να βρεθεί ένας ειδικός για τα δέντρα, τα φυτά κλπ κλπ. Γεωπόνος λέγεται νομίζω. Δε χρειαζόμαστε κανέναν να κάνει αυτό που πρέπει. Στο κάτω κάτω δε θα το κάνει, και αν το κάνει θα τα ξανακάψει. Εσύ λοιπόν που διαβάζεις το κείμενο αυτό και προφανώς έχεις γνώση της κατάστασης και της βαρύτητας του θέματος, μίλα με τους φίλους σου. Κυνηγήστε το από τη μεριά σας. Έχουμε καταντήσει να βλέπουμε κάτι που μας φαίνεται καλή ιδέα, να περιμένουμε κάποιος να το κάνει για να ακολουθήσουμε. Ας το καταλάβουμε αυτό καλά: αν δεν κάνουμε κάτι εμείς, δε θα το κάνει κανείς.

Αν ξεκινήσουμε θα τον βρούμε τον δρόμο…

Χαιρετούρες και θα τα ξαναπούμε, πιο αραιά πλέον.

Που είμαστε;

Είμαστε πλέον στο πουθενά. Ένα πουθενά που πλέον είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως καταλήξαμε. Πως φτάσαμε ως εδώ. Πολλά χρόνια έχουν περάσει απο τότε που πηγαίναμε σχολεία και είμασταν κάπως ξέγνοιαστοι. Με το δίκιο μας. Και μετά φοιτητική ζωή. Όπως και να έχει αυτή. Μερικές στιγμές πριν φτάσουμε στο πουθενά. Λίγο καιρό πριν πέσει μπροστά στα μάτια μας η ζωή και σκοτωθεί στην καθημερινότητα. Εκείνες τις μέρες που το φως του ήλιου δε σε κουράζει ακόμα.

Και τώρα στο πουθενά. Ο καθένας βιώνει την καθημερινότητά του. Μοναχός του περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Ακόμα και οικογένεια να έχει, μόνος του είναι. Ο καθένας τις υποχρεώσεις του. Υποχρεώσεις… Τι είναι αυτό που είσαι αναγκασμένος να κάνεις, μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό και αν δεν το κάνεις θα έχεις μπελάδες νομικούς και άλλους; Υποχρεώσεις. Ένα κάρο υποχρεώσεις που σε φορτώνουν για να συνεχίσουν να υπάρχουν αυτοί που στις φορτώνουν. Αποχή. Αποχή από κάθε τι άχρηστο και επιβαρυντικό για τον καθένα μας. Λύση; Όχι, δεν είναι η λύση αυτή. Αυτή είναι η αρχή. Η αρχή του τέλους τους. Ποιανού τέλους μωρέ;

Σιγά, μάθαμε τις λέξεις. Επανάσταση, αντίσταση. Και άλλες. Ποτέ δεν τις κάναμε πράξη. Κάποιοι μιλάνε για κάποια γεγονότα που έχουν σχέση με αυτές τις λέξεις. Αλλά ποτέ δεν πήραν τη βαριοπούλα να σπάσουν τον τοίχο, το αλυσοπρίωνο να κόψουν τα σίδερα. Να διαλύσουν τη φυλακή που ζούνε και αυτοί. Και πλέον είμαστε στο πουθενά. Ούτε καν στο έλεος κάποιου. Δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα γιατί έχει ακριβούς φόρους…

Περιμένοντας…

26/06/2008 2 comments

Περιμένοντας να κατέβουν μερικά αρχεία είπα να γράψω και κάποιους προβληματισμούς μου.

Χρησιμοποιώ το ίντερνετ μέσω ενός ασύρματου μόντεμ σχετικά κοντά στην περιοχή που μένω. Προφανώς, έχετε καταλάβει, από προηγούμενα “άρθρα”, πως είμαι φοιτητής. Όντας φοιτητής λοιπόν σε ένα από τα Α.Τ.Ε.Ι. του κράτους μας χρειάζομαι και κάποια πρόσβαση σε μεγαλύτερες βάσεις δεδομένων που έχουν πληροφορίες είτε για το αντικείμενο της σχολής είτε όχι. Έστω μόνο στο αντικείμενο της σχολής. Θα κάνω μία παρένθεση: οι βιβλιοθήκες των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έπαψαν να χρηματοδοτούνται! Συνεχίζω…

Έτυχε να μπω στη σχολή μου έβδομος στη σχολή μου και για αυτόν το λόγο κέρδισα επιχορήγηση 500€ για την αγορά φορητού υπολογιστή. Ωραία μέχρι εδώ. Γιατί όμως; Επειδή ήμουν στο 20% των εισαχθέντων στη σχολή που είχαν τους υψηλότερους βαθμούς; Ο άλλος που μπήκε με 10 στη σχολή τι λιγότερο άξιζε η προσπάθειά του; Προσπάθησε λιγότερο; Μπορεί, αλλά δε σημαίνει πως δε θα πρέπει να έχει και πρόσβαση στην πληροφορία; Στη γνώση; Στην πέρα του πανεπιστημίου εκπαίδευση; Γιατί να τα δώσεις σε κάποιους και όχι σε όλους; Το πρόγραμμα του υουργείου “παιδείας” λέγεται “Δες την ψηφιακά”. Εσύ του 20% και όχι ο άλλος του 80%. Το 80% δεν το δικαιούται. Αυτοί έτυχε και μπήκαν στη σχολή.

Αλλά βέβαια. Αυτή είναι η δημοκρατία τους. Οι λίγοι και όχι οι πολλοί. Η ολιγαρχική τους δημοκρατία! Και ωραία πες, το κάνατε το πρόγραμμα, ίντερνετ που θα βρούμε; Θα το αγοράσουμε ε; Λογικό…στα 4 (τουλάχιστον) χρόνια της φοίτησης η εταιρία παροχής ίντερνετ θα πάρει πολλά περισσότερα και θα δώσει και πίσω στο κράτος! Ένας κύκλος ε; Τι ωραία που τα σκέφτονται!!

Πριν κάποια χρόνια είχα ακούσει μια φράση που έχει μείνει βαθιά μέσα μου και προσπαθώ κάθε μέρα να την θυμάμαι και να τη σέβομαι…

Η γνώση και η πληροφορία είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

Αυτό φώναζαν οι hackers και φωνάζουν ακόμα. Έχουν δίκιο.