Archive

Archive for the ‘ΑΠΟΨΕΙΣ’ Category

Internet

Εισαγωγή

Τώρα τι δουλειά έχει ένα τέτοιο άρθρο μέσα σε αυτό το blog άραγε; Η απάντηση δεν είναι μία. Υπάρχουν πολλές κουβέντες σε σχέση με το internet που δημιούργησαν την ανάγκη για το παρακάτω κείμενο. Συνήθως η υποψία του κινδύνου του ελέγξιμου μέσου, οι χρήστες που δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί αυτό το πράγμα αλλά και άλλοι διάφοροι τύποι ανησυχίας που καλά κάνουν και υπάρχουν καθώς αν δεν είσαι και λίγο “υποψιασμένος” θα σε φάνε -που λένε. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Τι ειν’ του internet

Πηγή: wikipedia.org

Internet map

Το internet είναι ένα παγκόσμιο σύστημα διασυνδεδεμένων δικτύων υπολογιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούν καθιερωμένη ομάδα πρωτοκόλλων, η οποία συχνά αποκαλείται “TCP/IP” (αν και αυτή δεν χρησιμοποιείται από όλες τις υπηρεσίες του Διαδικτύου) για να εξυπηρετεί εκατομμύρια χρηστών καθημερινά σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι διασυνδεδεμένοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανά τον κόσμο, οι οποίοι βρίσκονται σε ένα κοινό δίκτυο επικοινωνίας, ανταλλάσσουν μηνύματα (πακέτα) με τη χρήση διαφόρων πρωτοκόλλων (τυποποιημένοι κανόνες επικοινωνίας), τα οποία υλοποιούνται σε επίπεδο υλικού και λογισμικού. Το κοινό αυτό δίκτυο καλείται Διαδίκτυο. [1]

Τι μπορεί να καταλάβει ο καθένας από τον παραπάνω ορισμό δεν είναι μόνο δικό του/της ζήτημα. Μιλάμε για έναν μηχανισμό θεωρητικά άπειρης δικτύωσης. Δεν είναι εδώ για να αντικαταστήσει τίποτα αν δεν το θελήσουν οι χρήστες του. Οπότε έχουμε…

Πιο λιανά

Το internet είναι ένα “μέσο” για την ακρίβεια ένας μηχανισμός με πολλές υποδοχές που μπορούν να “συναντήσουν” άλλες υποδοχές είτε απ’ευθείας είτε μέσω κάποιου διαμεσολαβητή. Στον μεσολαβητή πάντα ξεκινούν τα προβλήματα. Όπως λέει και η σελίδα:

“Δίνεται η δυνατότητα σε κάθε χρήστη ηλεκτρονικού υπολογιστή συνδεδεμένου στο Διαδίκτυο, να πληροφορηθεί αλλά και να πληροφορήσει ανταλλάσσοντας απόψεις μέσω ενός πιο συμμετοχικού και λιγότερο ελεγχομένου διαύλου επικοινωνίας. Οι χρήστες αποκτούν ολοένα και περισσότερο την ιδιότητα του παγκοσμίου πολίτη. Υπάρχει έντονη τάση, ήδη από την αρχή της εμφάνισής του διαδικτύου, να θεωρείται ένα άκρως δημοκρατικό μέσο μαζικής επικοινωνίας, το οποίο αποδιαμεσολαβεί την επικοινωνία και καθιστά ισχυρότερο τον μέσο άνθρωπο, καθώς δίνει στον τελευταίο τη δυνατότητα πρόσβασης σε μεγάλο όγκο πληροφοριών συγκεντρωμένων σε ένα “χώρο” και την δυνατότητα της προσωπικής επιλογής των πληροφοριών αυτών. Συνεπώς, η βασική θέση της προσέγγισης αυτής είναι ότι το Διαδίκτυο θα εκδημοκρατίσει την κοινωνία με το να βελτιώσει την επικοινωνία καταργώντας την ανάγκη για διαμεσολάβηση.” [2]

Παρ’ όλα αυτά, δεν βλέπω το διαδίκτυο ως μέσω εκδημοκράτησης της κοινωνίας. Το αναφέρουμε όμως καθώς μιλά για αυτή την κατάργηση της “ανάγκης” -μάλλον αναγκαστικής- διαμεσολάβησης.

Διαμεσολάβηση

Σε γενικές γραμμές, διαμεσολάβηση είναι όταν λες-σε-κάποιον-άλλον-να-κάνει-κάτι για ‘σένα. Για παράδειγμα το blog εδώ, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός wordpress ώστε να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να διαβάσει ό,τι γράφεται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα https://ektos8ematos.wordpress.com . Η διαμεσολάβηση δεν είναι ο μηχανισμός wordpress αλλά ο παροχός χώρου στο internet (στο παράδειγμα μας το wordpress.com) που φιλοξενεί το blog. Για διάφορους λόγους που μπορεί να κρίνει ο οργανισμός ή η εταιρία παροχής της υπηρεσίας, δίνει και τις υπηρεσίες του/της με όρους που συνήθως βολεύουν νομικά κυρίως τον πάροχο και μερικές φορές τον χρήστη. Αυτό φυσικά δεν είναι κανόνας και σίγουρα δεν ισχύει για τις μεγάλες εταιρίες-οργανισμούς (λ.χ. Google[3][4], facebook[5][6], twitter[7][8]).

Μη διαμεσολάβηση

Υπάρχουν τρόποι, εύκολοι και δύσκολοι ώστε να μην διαμεσολαβούνται τα δεδομένα υπό όρους αλλά ελεύθερα. Υπάρχουν δίκτυα (π.χ. Tor[9], Freenet κ.α.) όπου μπορείς να “πεις” ό,τι πραγματικά θέλεις. Υπάρχουν και στο internet τρόποι, χωρίς να μπεις σε κάποιο δίκτυο όπως τα παραπάνω, να γράψεις/πεις ό,τι θες. Αλλά τι τα θες; Υπάρχει το facebook για όλα.

Εδώ θα πρέπει να υπενθυμιστεί το εξής: από την αρχή του internet δεν υπήρχαν κανόνες που εγκαθιστούσαν τα κράτη στο internet. Το internet δε σου απαγόρευε να πεις κάτι ή να μην πεις κάτι. Και για αυτό το λόγο αναφέρεται ως δημοκρατική δομή.

Facebook

Το facebook είναι ο ορισμός της προσπάθειας -η καλύτερα το μέσο της προσπάθειας- για έλεγχο του internet. Δημιουργήθηκε έτσι ώστε να πρέπει-να-μπεις. Βασίστηκε στην κλοπή δεδομένων από βάση πληροφοριών του πανεπιστημίου του Harvard. Ανοίχτηκε στους φοιτητές ως κάτι πριν το facebook και προχώρησε με τα χρόνια σε μια εταιρία με 15 δισεκατομύρια δολάρια αξία στο χρηματιστήριο, κρατικές διασυνδέσεις, γεμάτο από διαφημίσεις του εμπορικού κόσμου, καμία ιδιωτικότητα του χρήστη ως την αδυνατότητα κατάργησης του προσωπικού προφίλ κάποιου χρήστη.

Στο σχολιασμό αυτού του διαμεσολαβητή μόνο ξερατά. Στο σχολιασμό του δισεκατομυρίου και βάλε χρηστών, απλά καταναλωτές, μικροαστισμός, μιζέρια και glamourness my god.

Το facebook είναι το κύριο συστατικό για την μελλοντική, αλλά και μέρος της ήδη υπάρχουσας, ανελευθερίας στο παγκόσμιο δίκτυο.

Το facebook, δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ το ξεχωριστό. Είναι ένα μαρκετίστικο εργαλείο που παρέχει επί της ουσίας email ( αλήθεια πόσο καιρό έχουν οι χρήστες του facebook να ανοίξουν το email τους; ) με έναν “ωραίο” τρόπο.

Παλιά τι;

Παλιότερα, στις εποχές του IRC ως πιο δημοφιλές τρόπο ανταλλαγής μηνυμάτων, του Email ως όχι το μπανάλ μέσο (που ‘πα ρε παππού με το mail), του website ή του USENET [10], αντάλλασες μηνύματα με οποιονδήποτε έχοντας πάντα τον κίνδυνο του κακόβουλου χρήστη. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από τα ίδια εργαλεία έχουν αναπτυχθεί κοινότητες (π.χ. GNU, Linux, και όχι μόνο) που παράγουν “προϊόντα” για τις ίδιες τις κοινότητες και όχι μόνο. Κοινότητες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα αλλά και άλλες που μένει να τις ανακαλύψει ο χρήστης ή να τις δημιουργήσει. Και όλα αυτά, βασισμένα στην ελεύθερη συνεισφορά (είτε εργατικής δύναμης, είτε χρηματικής προσφοράς).

Τα προσωπικά δεδομένα

Αυτό το θέμα είναι πιο απλό από ό,τι φαίνεται. Πρώτα πρώτα, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. Απλά πράγματα. Όσο δίνεις τις πληροφορίες του εξω-ιντερνετικού κόσμου στον ιντερνετικό κόσμο, έχεις πολλές πιθανότητες να είσαι θύμα. Τι θύμα; Ελέγχου, καταστολής, κλοπής και ό,τι άλλο θα μπορούσε να γίνει με τις πληροφορίες που δίνεις. Στο internet δεν είσαι και δεν πρέπει να δεχτείς να είσαι πολίτης κάποιου κράτους. Στο internet μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις δυνάμεις σου με τρόπους παραγωγικούς, αυτό δε σημαίνει ούτε τα πάντα ούτε το τίποτα.

Και πού θες να τα ξέρω ‘γω; Ωχ, αδερφέ!

Το θέμα είναι να μάθει ο καθένας και η καθεμιά δυο πράγματα για αυτό το πράγμα που χρησιμοποιεί καθημερινά. Γιατί η αλήθεια είναι πως οι από-πάνω που λέμε, τα αφεντικά κ.λπ. ούτε αυτοί έχουν καταλάβει ακριβώς ακριβώς τι είναι αυτό το πράγμα. Και ενώ -κατά τη γνώμη μου πάντα- δεν το έχουν καταλάβει ακριβώς, ήδη το καταστέλλουν ή τουλάχιστον προσπαθούν. Και εμείς τι θα κάνουμε; Μένουν νομίζω δύο επιλογές:

1. Είτε το καταστρέφουμε για να δημιουργήσουμε ζημιά στο κεφάλαιο,

2. Είτε το καταλαμβάνουμε και το χρησιμοποιούμε υπέρ μας.

Εφόσον το δεύτερο δεν φτάσουμε σε θέση να το πραγματώσουμε, θα πάμε στο πρώτο.

Σημ: Υπάρχει και τρίτη επιλογή, η παράδοσή του στα αφεντικά. Αλλά να το πούμε στα ίσα, δε με ψήνει.


[1] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF

[2] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%8%CE%BF#.CE.A4.CE.BF_.CE.94.CE.B9.CE.B1.CE.B4.CE.AF.CE.BA.CF.84.CF.85.CE.BF_.CE.BA.CE.B1.CE.B9_.CE.B7_.CE.95.CF.80.CE.B9.CE.BA.CE.BF.CE.B9.CE.BD.CF.89.CE.BD.CE.AF.CE.B1

[3] Όροι χρήσης για google.com – https://www.google.gr/intl/el/policies/terms/

[4] Πολιτική απορρίτου για google.com – https://www.google.gr/intl/el/policies/privacy/

[5] Όροι χρήσης για facebook.com – https://www.facebook.com/policies/?ref=pf

[6] Πολιτική απορρίτου για facebook.com – https://www.facebook.com/about/privacy/

[7] Όροι χρήσης για twitter.com – https://twitter.com/tos

[8] Πολιτική απορρίτου για twitter.com – https://twitter.com/privacy

[9] https://en.wikipedia.org/wiki/Tor_%28anonymity_network%29

[10] Πρόγονος του forum, περισσότερα \https://en.wikipedia.org/wiki/Usenet

Advertisements

Θα χάσουμε τα πάντα αν δεν τα δώσουμε όλα

Η κατάσταση πάει κι άλλο κάτω. Μπορούμε να φάμε κι άλλα σκατά. Μπορούμε ακόμη να περιμένουμε το θάνατο με υπομονή. Μπορούμε χίλια δυο. Το θέμα είναι το δύσκολο. Να αντισταθούμε σθεναρά. Δυναμικά.

Η κατάσταση, λοιπόν, λέει: “μάγκες, την πατήσατε. Τώρα κάνουμε κουμάντο εμείς.” . Ε, όχι φασίστα. Θα σου τρίψουμε τη μούρη στο χώμα. Θα σε πατήσουμε να γίνεις όντως ασπόνδυλο μπας και προσφέρεις κάποια στιγμή σε κάποιον άλλο οργανισμό κάτι καλό. Δε θα γίνεις ανεχτός.

Και πώς; Εκεί μας θέλω! Δράση μάγκες. Έχουμε πόλεμο όχι αστεία. Πλέον είναι τέρμα ρεαλιστικό. Δεν το λέω με τη χαρούμενη ματιά που υπήρχε όταν παιζόταν κυνηγητό με τους μπάτσους. Εδώ, θα πεθάνει κόσμος. Όποιος κάτσει στο σπίτι, σύντομα θα του χτυπήσουν την πόρτα. Σύντομα θα τον εκβιάσουν. Ρουφιάνος μπορεί να γίνει να μη χάσει τη γλύκα.

Η γη μας χωράει όλους. Δε χρειαζόμαστε εκκαθαρίσεις για τις βρώμικες δουλειές του κεφαλαίου, των κρατών και των παρατρεχάμενών τους. Δεν γίνεται να ανεχτούμε ηλίθιους και άξεστα σιχαμερά ανθρώπομορφα κτήνη, μπάσταρδα όπως όλοι μας από χίλιες δυο φυλές να μας μιλάνε για το δήθεν καθαρό αίμα των ελλήνων, των γάλλων, των ιταλών, των κατά τόπους ντόπιων.

Θα χάσουμε τα πάντα αν δεν τα δώσουμε όλα.

Δε γίνεται να μιλάμε στο θεωρητικό. Δεν θα περιμένουμε να αφυπνηστούν οι μάζες. Δε θες τον φασισμό πάνω από το κεφάλι σου; Να η minimum συμφωνία. Και πάνω σε αυτή, δράσεις. Να τους τσακίσουμε. Δε θα πεθάνει μόνος του ο φασισμός, τσάκισέ τον.

Μέσα σε αυτόν τον αχταρμά που θα δημιουργηθεί, θα ξεπηδήσουν τα παλιά μα και τα καινούργια. Θα αναγκαστούμε να χτίσουμε πιο γρήγορα τις δομές που έχουμε φανταστεί και μάλιστα πιο στιβαρές από όσο μπορεί να περιμένουμε. Έτσι ναι, γίνεται.

Αντίσταση, αντίσταση, αντίσταση. Γιατί όταν αντιστεκόμαστε, γεννιέται η αλληλεγγύη, επιβιώνει η αξιοπρέπεια.

Θα χάσουμε τα πάντα αν δεν τα δώσουμε όλα.

Μια σύντομη παρέμβαση για τα γεγονότα που ζούμε

Η ουσία είναι η εξής: Θα πρέπει οι αριστερές παρατάξεις και κόμματα να αφήσουν αυτούς τους αγώνες να αναπτυχθούν. Αυτοί, οι σημερινοί αγώνες, είναι αυτόνομοι. Πηγάζουν από τις ίδιες τις ανάγκες των ανθρώπων που δρουν μέσα σε αυτούς. Ως οργανωμένοι αριστεροί, είναι σίγουρα θεμιτό -όποτε και αν μπορούν και το συμφωνήσουν αυτοί- να δρουν παράλληλα και ενισχυτικά. Εμείς, που βρισκόμαστε μέσα σε αυτούς τους αγώνες, δε χρειαζόμαστε καμιά καθοδήγηση. Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχουν σωστά και λάθη. Πρέπει να ακούμε ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη κ.ο.κ. και να βγάζουμε έτσι τα συμπεράσματά μας, να αναθεωρούμε τους τρόπους που βλέπουμε τα πράγματα και ό,τι και να κάνουμε, να πηγάζει από τους ίδιους μας τους εαυτούς, τόσο τους ατομικούς όσο και τους συλλογικούς εαυτούς μας. Με αυτούς τους τρόπους, τα αυτόνομα εγχειρήματα θα ενισχυθούν πρώτα-πρώτα από μέσα, θα είναι πολύμορφα και δυναμικά, θα είναι “προσιτά” στον καθένα και στην καθεμιά που έχει τις αμφιβολίες του.

Όσο για την αντιπαράθεση με την αριστερά, τον παραδοσιακό συνδικαλισμό και ό,τι αυτά τα δύο συνεπάγονται, υπάρχει μια απάντηση στο γιατί υπάρχουν αυτές οι διαφορές ανάμεσά μας. Δεν υπάρχει μόνο ο ένας δρόμος για κάπου. Υπάρχουν πολλοί. Και αν δεν υπάρχουν, θα τους ανοίξουμε! Δεν είναι τυχοδιωκτικό, ανέμελο ή ανώριμο. Είναι το πραγματικό, το υπαρκτό. Είναι αυτό που δε χρειάζεται την παρέμβαση αυτών με την εμπειρία. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, -και αυτό φαίνεται και στον τρόπο που μιλάει αυτός ο κόσμος- οι γνώστες, αυτοί που κατηγορούν για φετιχισμούς, για αυτιστική επαναστατικότητα και άλλα τέτοια ευφάνταστα, είναι αυτοί οι ίδιοι που παρατηρούν την κοινωνία απ’ έξω και έχουν τις “λύσεις” για αυτήν. Στην τελική, αν ξέρει κάποιος καλύτερα τις ανάγκες του και το τι χρειάζεται να κάνει, είναι ο ίδιος. Οι κινηματικές -αν θέλετε- πρακτικές τις συλλογικοποίησης των αναγκών, της κοινής δράσης για κοινά ζητήματα, της αλληλεγγύης σε πράγματα που είτε αφορούν είτε όχι το σύνολο της κοινωνίας είναι πρακτικές που και αυτές πηγάζουν από εσωτερική ανάγκη.

Για αυτό το λόγο, όχι απλά όλοι στους δρόμους, αλλά
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας… Ε και;

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας. Κάθε τι που γίνεται σε μια γωνία του κόσμου και χαρακτηρίζεται άξιο αναφοράς, μεταδίδεται από δορυφορικά πιάτα, κεραίες, καλώδια μέχρι να φτάσει στα αυτιά μας και τα μάτια μας. Όπως μια πληροφορία κρίνεται άξια αναφοράς ή όχι, κατά τον ίδιο τρόπο δέχεται την απαραίτητη επεξεργασία ώστε να βγει στον “αέρα”.

Τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας στις περισσότερες περιπτώσεις περνούν μέσα από κανάλια διαμεσολάβησης. Διαμεσολαβητές είναι τα Μ.Μ.Ε., τα sites και τα blogs που έχουν αποφασίσει να “μεταδίδουν” τα γεγονότα. Αυτοί οι διαμεσολαβητές είναι γνωστοί ως “η τέταρτη εξουσία”. Αυτό σημαίνει πως θα έχουν μια χ ή ψ σχέση με τις υπόλοιπες εξουσίες. Επομένως, η διαχείριση των πληροφοριών δε γίνεται από μια ομάδα δημοσιογράφων που έχει ως στόχο την ενημέρωση του κόσμου αλλά, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, διαμορφώνεται η ενημέρωση έτσι ώστε να αποπροσανατολίζει και να αλλάζει τις ισορροπίες στην εσωτερική βαρύτητα της κάθε είδησης. Με αυτόν τον τρόπο, λίγο-πολύ, διεξάγεται η κεφαλαιοκρατική προπαγάνδα.

Ζούμε, λοιπόν, στον κόσμο της πληροφορίας. Έναν κόσμο όπου η ποσότητα των πληροφοριών είναι τεράστια. Πριν μάθουμε τι ακριβώς έγινε για κάτι, μια νέα πληροφορία έχει έρθει και η προηγούμενη οδηγείται στη λήθη. Το πλήθος των πληροφοριών, η συσχέτισή τους -όσον αφορά το χρόνο που παρουσιάζονται- και η ποιότητά τους είναι τέτοια που συνήθως το άτομο καταλήγει παθητικός θεατής. Αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της μη δράσης. Το άτομο, ανήμπορο να αντεπεξέλθει στο πλήθος της πληροφορίας, αρχικώς δεν προλαβαίνει να αντιληφθεί και ακολούθως δεν καταλαβαίνει ποιος και γιατί. Παρ’ όλα αυτά, ξέρει πολύ καλά το πού, το πώς και το πότε. Ή τουλάχιστον θα τα ξέρει μέχρι την επόμενη πληροφορία.

Η καθήλωση και η αδράνεια σίγουρα βολεύουν την κυριαρχία. Αλλά η ερώτηση είναι η εξής: Πώς μπορεί το άτομο να δράσει; Το ευτυχές της υπόθεσης είναι πως σε αυτή τη χρονική περίοδο δε βρισκόμαστε στο μηδέν. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που παράτησαν την παθητικότητα ή αρνήθηκαν να γίνουν μέρος αυτής από νωρίς. Αυτοί μπορεί να εκφράζονται ως ατομικότητες ή συλλογικότητες και να ασχολούνται με επιμέρους κομμάτια -μικρότερα ή μεγαλύτερα- ενός ευρύτερου φάσματος πληροφοριών…

Εδώ έρχεται η δεύτερη ερώτηση: Για τι πράγμα να δράσει κανείς; Αυτό το ερώτημα εξαρτάται από τη συνειδητοποίηση του ατόμου. Εφόσον, το άτομο αποδεχτεί τον εαυτό του ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας[1], θα ήταν θεμιτό να αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες με κάποια κριτήρια που καθορίζονται από τη φύση της ίδιας της κοινωνικής ομάδας. Επομένως, η τελευταία πρόταση της προηγούμενης παραγράφου μπορεί να ξαναγραφτεί: “Αυτοί μπορεί να εκφράζονται ως ατομικότητες ή συλλογικότητες και να ασχολούνται με επιμέρους κομμάτια -μικρότερα ή μεγαλύτερα- ενός ευρύτερου φάσματος πληροφοριών, που αξιολογούνται με βάση την κοινωνική ομάδα όπου ανήκουν.” .

Η διαχείριση των πληροφοριών από τη μεριά μας πρέπει να ψάχνει το ποιος και το γιατί που σε κάθε πληροφορία δύσκολα διακρίνεται. Εδώ, η ύπαρξη συλλογικότητας είναι σημαντική. Εφόσον μια συλλογικότητα αποκτήσει έναν κοινό τόπο -ιδεολογικό, ιστορικό, πολιτικό κ.α.- μπορεί η από κοινού επεξεργασία των πληροφοριών να βγάζει τα “ποιος” και “γιατί” αν όχι πιο εύκολα, σίγουρα με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη για το αποτέλεσμα. Γιατί στον κόσμο της πληροφορίας, η πληροφορία δεν περιέχει το νόημα της. Και με το νόημα στα χέρια μας αντιλαμβανόμαστε και το τι έγινε και το τι θα γίνει και το πού θα βρεθούμε -εμείς και άλλες κοινωνικές ομάδες.

Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας… ε και;

[1] Η “κοινωνική ομάδα” ίσως και να μην είναι η καλύτερη ονομασία για ένα σύνολο διότι μπορεί να παρεξηγηθεί, π.χ. ότι μια ομάδα που βλέπει ταινίες ή που δημιουργεί ταινίες, σε ένα αφαιρετικό πλαίσιο, είναι κοινωνική ομάδα που μπορεί να βλέπει τις πληροφορίες από τη μεριά της. Μπορεί μια κινηματογραφιστική ομάδα να αξιολογεί τις πληροφορίες με βάση τη φύση της; Έλα μου ντε! Ίσως ως δευτερεύουσα ομάδα μιας ή περισσότερων ομάδων που έχουν ήδη αντιληφθεί τη θέση τους στην ευρύτερη κοινωνία. Επομένως, η κοινωνική ομάδα που ειπώθηκε δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε ομάδα αλλά μια ομάδα με ταξικά χαρακτηριστικά και ταξική συνοχή.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι οι μπάτσοι παρεξηγημένα όντα;

Πριν πούμε τι είναι ο μπάτσος σαν χαρακτηριστικό θα ήταν θεμιτό να ορίσουμε ποιος είναι ο μπάτσος!

Ο μπάτσος, άραγε, είναι αυτός που σε σαπίζει στο ξύλο; Είναι ο γραφειοκράτης στην υπηρεσία που σε προωθεί στον εισαγγελέα; Είναι ο ασφ-αλήτης που σε γραπώνει; Είναι αυτός που σε φωτογραφίζει και σου παίρνει δακτυλικά αποτυπώματα; Είναι οι “αντι”τρομοκρατικές δυνάμεις; Είναι ο τροχονόμος; Είναι ο ΟΠΚΕ ή ο ΕΙΔΑΣΥΔΕ; Είναι ο ζητάς, ο δελτάς, ο διάς; Είναι ο αξιωματικός υπηρεσίας και οι λοιποί καπελάκηδες; Είναι αυτοί που δίνουν τις εντολές για να σου επιτεθούν όλοι ή κάποιο από τους παραπάνω;

Με αυτό το ερώτημα ως πρωταρχικό έχουμε στα χέρια μας ένα συμπέρασμα που βοηθάει αρκετά. Όλοι αυτοί έχουν επιλέξει να βρίσκονται απέναντί μας. Με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο. Σήμερα και τώρα. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τις επιλογές, τις ζωές, τα βαθύτερα πιστεύω του καθενός από όλους αυτούς ως άτομα γιατί δε βρίσκονται μπροστά μας ως άτομα αλλά ως ένας θεσμός που έχει συγκεκριμένες λειτουργίες και προασπίζει συγκεκριμένα πράγματα.

Ίσως είναι νωρίς να το πούμε αυτό ( νωρίς με την έννοια του ότι δεν έχουν παρατεθεί ίσως αρκετά επιχειρήματα ) αλλά ο μόνος τρόπος για να δούμε κάποιον/α από όλους αυτούς που απαρτίζουν αυτούς τους θεσμούς-μηχανισμούς είναι εφόσον αρνηθούν να τους στηρίζουν έμπρακτα.

Είναι κάπως περίεργο αλλά η αντικειμενικότητα, όσο υποκειμενική και να είναι, δεν μπορεί να λέει ότι το θεσμικό όργανο κάνει κάτι που στην πραγματικότητα δεν πιστεύει γιατί στην ουσία το στηρίζει και όντως το κάνει. Το αποτέλεσμα είναι η πράξη. Δεν μπορούμε να πούμε πως “εντάξει ρε παιδιά αφού αυτός είναι μαζί μας…” γιατί στο δρόμο όπου και εκεί κρίνεται η πραγματικότητα είναι απέναντί μας. Κι αν όχι σε αυτή τη βάρδια, σε μία από τις επόμενες.

Επομένως, ο μπάτσος της προηγούμενης τρίτης στιγμιαία, διότι δεν ξέρουμε το παρόν του μετά από εκείνη τη μέρα, ήρθε όντως με το μέρος του λαού/αγανακτισμένων/αγωνιζόμενων. Ο ματατζής με το λογοτεχνικό blog όμως είναι ματατζής, άρα και όργανο αυτού του θεσμού. Άρα και απέναντί μας. Και όχι μόνο από την οπτική τη δικιά μας. Για να το θέσουμε καλύτερα, μας βλέπει, με όρους δρόμου, απέναντί του και στέκεται εκεί. Μπορεί να μη βαράει πολύ, αλλά είναι εκεί.

Στους παραπάνω δεν πρέπει ξεχνάμε τους κατ’ εξοχήν δολοφόνους, τους λιμενόμπατσους.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ

Ως πότε θα λέμε “ως πότε…”;

23/05/2011 2 comments

Ως πότε, λοιπόν, θα λέμε “ως πότε…” για τα πάντα; Πόσος καιρός πέρασε από τότε που άρχισαν κάποια πράγματα να ενοχλούν, να εκνευρίζουν, να στεναχωρούν, να αγχώνουν, να οδηγούν κόσμο στην απόγνωση; Δε θα γίνει λόγος για το μνημόνιο ή τα μέτρα. Το παιχνίδι παιζόταν από παλιά και αν δεν το γνώριζε κάποιος, πλέον με μια λοξή ματιά πίσω στο χρόνο μπορεί να το αντιληφθεί.

Ήταν κάτι εποχές “ήρεμες” που πέρασαν όμως. Εποχές που ο καθένας, και καλά, μπορούσε να πραγματοποιήσει το “όνειρό” του. Ο τρόπος που το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης εγκαταστάθηκε πάνω από τα κεφάλια του κοσμάκη ήταν τέτοιος που δημιούργησε μουδιάσματα και στη συνέχεια τις ψευδαισθήσεις. Και σε αυτό συνέβαλαν και χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα. Μα όλα όμως!

Η κατανόηση του πώς και η μετέπειτα ανάλυση του γιατί έγινε ότι έγινε, όχι με οικονομικούς αλλά με πολιτικούς όρους κυρίως, είναι σημαντική για να αντιληφθεί κανείς την πραγματική κατάσταση. Όχι, δηλαδή, το ότι το κεφάλαιο και το κράτος κλέβει τον κόσμο έτσι απλά κι αόριστα αλλά πως τον έκλεβε και παλιότερα και θα συνεχίσει να το κάνει όσο ο κόσμος ανέχεται το κεφάλαιο και το κράτος.

Αυτές ως κεκτημένες γνώσεις από μόνες τους δεν είναι η λύση κανενός προβλήματος. Πρέπει αυτές να συλλογικοποιηθούν, να παρουσιαστούν, να σχολιαστούν, να συζητηθούν και να αναλυθούν. Το ζήτημα είναι όλα τα προηγούμενα να έχουν ως κοινό παρανομαστή το συλλογικό. Και το πραγματικά συλλογικό θέλει την οριζόντια οργάνωση ως τρόπο οργάνωσης και όχι ιεραρχικές δομές όπου κάποιο υποκείμενο έχει το παραπάνω δικαίωμα από κάποιο άλλο. Όταν από τη συλλογικοποίηση της γνώσης φτάσει η διεξαγωγή μιας συζήτησης πάνω σε αυτή, τότε θα βγουν και τα συμπεράσματα που θα είναι και ο πρώτος καρπός αυτής της διαδικασίας.

Μετά από την παραπάνω διαδικασία θα προκύψει το ερώτημα “ε και;”. Τα πράγματα είναι απλά. Τα υποκείμενα πλέον κατέχουν κάποιο μέρος της γνώσης και είναι σε θέση να κρίνουν τι θέλουν και τι δε θέλουν από αυτή την κατάσταση. Αυτή η διαπίστωση θα δημιουργήσει την αντιδραστικότητα σε ό,τι δε θέλουν τα υποκείμενα και στη συνέχεια θα μεταφραστεί σε ανάγκη για δράση. Έχοντας περάσει ήδη μια φορά από τη διαδικασία του συλλογικού, μπορούν να δημιουργηθούν συλλογικότητες όπου πλέον που θα έχουν ως στόχο τη δράση. Ο τρόπος οργάνωσης μεταξύ αυτών των ομάδων είναι επίσης ένα σημαντικό σημείο. Πρέπει να υπάρχουν οι δεσμοί, οι σχέσεις, που θα επιτρέπουν στις ομάδες να οργανώνονται και να αναλαμβάνουν από κοινού δράσεις.

Ε, τώρα αν το “ως πότε θα αυτό” και το “μέχρι πότε θα το άλλο” γίνουν “μέχρι πότε δε θα οργανωνόμαστε”, ε! άξιοι των επιλογών μας είμαστε όλοι.

Γιατί αν υπάρχει κάτι που μπορεί να “σώσει” το λαό, αυτό είναι ο ίδιος ο εαυτός του ή αλλιώς…

αν υπάρχει ελπίδα, αυτή βρίσκεται στους προλετάριους“,
Τζορτζ Όργουελ.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ

Ερωτήματα και σκέψεις πάνω σε αυτά

12/08/2010 1 comment
Από τι θέλουν να απαλλαγούν; Αυτοί που παλεύουν για κάτι, τι δεν τους αρέσει και φωνάζουν συνέχεια; Γιατί κλείνουν οι δρόμοι κάθε λίγο και λιγάκι και δεν μπορούν κάποιοι άλλοι να πάνε στη δουλειά τους; Γιατί αντί να φωνάζει μόνο ο κόσμος, υπάρχουν και κάποιοι με τις γνωστές μολότοφ που τις πετάνε “όπου” βρουν; Τι θέλει ο κόσμος που φωνάζει, καίει, σπάει; Ο κόσμος που επιτίθεται στους μπάτσους; Γιατί λέει τους αστυνομικούς μπάτσους;

Πολλά ερωτήματα, ε;

Κάθε φορά, που κλείνει ο δρόμος, τουλάχιστον στην προ-Δ.Ν.Τ. εποχή περισσότερο, υπάρχει κόσμος που αγανακτά για το ότι οι δρόμοι είναι κλειστοί, πως θα πάει στη δουλειά του και άλλα τέτοια σχετικά.

Έχει λεχθεί παλιότερα, πως για τις φωτιές εντός πόλης, υπάρχουν περισσότερες αντιδράσεις από ότι για αυτές εκτός πόλης, δηλαδή τα δάση.

Ας το πάρουμε κάπως μαθηματικά το θέμα. Υπάρχει μια κατάσταση, απαράδεκτη, γενιά των 700 ευρώ κ.τ.λ. , σύνταξη στο “αν ζήσεις θα την πάρεις”, υγεία σε ράντζα και άλλα τέτοια κοινωνικά.

Ο καπιταλισμός βασίζεται στη διακίνηση του χρήματος. Γενικά, το χρήμα πρέπει να κυκλοφορεί. Από εκεί, έρχονται οι εκατοντάδες διαφημίσεις για ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, που μερικές φορές δε τις χρειάζεται κανείς, διαφημίσεις αυτοκινήτων, του στυλ “είσαι βλάκας αν δεν έχεις αυτό το αμάξι”, και πολλά ακόμα καλούδια που μπορεί να μάθει κανείς για αυτά από την τηλεόραση, ανά 15 με 20 λεπτά και για περίπου 5 λεπτά συνεχόμενα, από το ραδιόφωνο με διαφορετικές συχνότητες ανά σταθμό, από τα κουλ περιοδικά που έχουν τα πάντα για τα τελευταία gadgets αξεσουάρ και διάφορα μικρά χρήσιμα πράγματα όπως “κρατήστε τον καφέ σας ζεστό μέσω USB”, “βράστε τα αυγά σας με το αυγουλοθερμόμετρο” και κάτι τέτοια. Ακόμα και αν δεν έχει κάποιος επαφή με όλα αυτά, οι γιγαντοαφίσες θα βοηθήσουν!

Όλοι είναι χρήστες κάποιων νόμιμων ναρκωτικών. Είτε σε μεγάλο, είτε σε μικρό βαθμό. Καφές, τσιγάρα, αλκοόλ. Χωρίς καφέ δεν μπορείς να ξυπνήσεις, χωρίς αλκοόλ δε θα διασκεδάσεις, χωρίς τσιγάρα δε θα περάσει η ώρα. Βέβαια, σε καμιά περίπτωση δεν είναι μόνο αυτοί οι συσχετισμοί. Ο καθένας έχει το δικό του λόγο. Ναρκομανείς. Όσοι παίρνουν ναρκωτικές ουσίες, που σύμφωνα με τη νομοθεσία είναι παράνομες, χαρακτηρίζονται ναρκομανείς. Οι προαναφερθέντες, είναι “υγιή” άτομα. Και να ο πρώτος διαχωρισμός. Δε θα αναπτυχθεί άλλο το θέμα, απλά θα αναφερθεί το εξής: μπορεί ο χρήστης ηρωίνης να μην μπορεί να δουλέψει, αλλά ο χρήστης κοκαΐνης μπορεί να το κάνει αρκεί να έχει τη δόση του μαζί. Αυτό νομιμοποιεί την κοκαΐνη στα μάτια σας; Από τη στιγμή που νομιμοποιείτε ηθικά τους χρήστες με βάση την παραγωγικότητά τους, είστε ότι είναι και τα αφεντικά.

Άρα, λοιπόν, καλά κάνουν και πετάνε στα σκουπίδια όσους πλέον δε μπορούν να δουλέψουν δίνοντάς τους μια σύνταξη πείνας. Αφού δεν παράγουν έργο δε χρειάζονται και καύσιμα. Να και ένα από τα πράγματα που δεν αρέσει σε όσους φωνάζουν. Φυσικά, και προηγουμένως συναντήθηκε κάτι που δεν αρέσει στον κόσμο που φωνάζει. Ο κοινωνικός ρατσισμός που προκύπτει από την αυτοδιαχείριση του σώματος με τρόπο που δεν νομιμοποιείται ηθικά ή, για να ειπωθεί καλύτερα, νομικά, εφόσον οι νόμοι, όπως περνάνε από την τηλεόραση στα μυαλά των τηλεθεατών, πείθουν αυτούς για την ηθική τους.

Και οι μολότοφ που πέφτουν; Αλήθεια, γιατί καίνε την Αθήνα; Αρχικά, ας ανοίξουμε δύο θέματα. Σε κάθε πορεία, υπάρχει αστυνομία. Με πρόσχημα τις επιθέσεις των κουκουλοφόρων, οι πορείες αστυνομεύονται για την διαφύλαξη της κοινής ειρήνης. Παρ’ όλα αυτά, ο σκοπός της αστυνόμευσης των πορειών δεν σταμάτησε εκεί. Διαδηλώσεις έχουν δεχθεί επιθέσεις ώστε να διακοπούν, άλλες την ώρα που έφταναν στο τέλος τους για να συλληφθεί κόσμος και άλλα σκηνικά. Όλα αυτά, έγκεινται στο ρόλο της καταστολής των διαδηλωτών μέσω των μπάτσων με εντολές των εξουσιαστών. Εξουσιαστές είναι όσοι έχουν κρατική, νομική, οικονομική ή και άλλες μορφές εξουσίας στα χέρια τους. Αυτοί, λοιπόν, ενώ ψηφίζονται για να κάνουν καλό ( λέμε τώρα ) και επικαλούμενοι τη δημοκρατία και την κοινή ειρήνη, προσπαθούν να κλείσουν τα στόματα όσων φωνάζουν στους δρόμους. Κατά αυτόν τον τρόπο, με πρόσχημα τις φθορές ή και μερικές φορές, πράγμα που συνηθίζεται τελευταία, χωρίς καν αφορμές, δίνουν εντολές στους μπάτσους να διαλύουν πορείες ή να κάνουν συλλήψεις ή ότι άλλο χρειάζεται για να επιτευχθεί η καταστολή.

Πρέπει να σημειωθεί, πως ο τρόπος που γίνεται η καταστολή είναι τέτοιος, ώστε να υπάρχει πάντα μια μερίδα ανθρώπων που να επιθυμεί την καταστολή. Πρώτα, ήταν οι καταστηματάρχες που φώναζαν για τα σπασμένα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως το κράτος δε δίνει άδεια σε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας αν δεν είναι ασφαλισμένο, που σημαίνει πως τα σπασμένα είναι πληρωμένα από την αρχή. Αργότερα, ήρθαν και οι εργαζόμενοι, να φωνάξουν πως τα μαγαζιά σπάζονται και αυτοί χάνουν τις δουλειές τους γιατί το μαγαζάκι που δούλευαν δεν μπορεί να επισκευάσει τις ζημιές. Μπορεί κανείς να υποθέσει πως απλά καβαντζώθηκε ο ιδιοκτήτης από την ασφάλεια και πάει για άλλα. Όταν ο στενόμυαλος εργαζόμενος που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να βρει δουλειά και μπορεί και να ψηφίζει και κάποιους για να καβαντζώσει και αυτός με τη σειρά του μια θεσούλα στο δημόσιο στρέφεται εναντίον των διαμαρτυρόμενων, όντας ξεπουλημένος στα αφεντικά και την εξουσία, ή θα ζητήσει κι άλλη καταστολή ή θα υποστηρίξει χαρούμενος τη νέα στρατηγική του υπουργείου δημόσιας τάξης ( προστασίας ευυπόληπτων πολιτών ) για τις πορείες κ.τ.λ. .

Τι γίνεται όμως στις πορείες; Όσοι έχουν τέτοιες απορίες, γιατί δεν πάνε σε μια-δυο πορείες να δουν μόνοι τους; Πόσα μπορεί κανείς να μάθει από τον καναπέ του; Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν για την καμηλοπάρδαλη και πηγαίνουν στον ζωολογικό κήπο να τη δουν και από κοντά. Και για το λιοντάρι μαθαίνουν και το βλέπουν και αυτό. Αυτοί που δεν πάνε στις πορείες να μάθουν τι είναι; Τι γίνεται; Φοβούνται; Και το παιδάκι γιατί δε φοβάται το λιοντάρι; Ή μήπως η τηλεόραση είναι η μόνη αλήθεια για αυτούς;

Ο άνθρωπος καταλαβαίνει και αποστηθίζει. Η τηλεόραση είναι ζωντανή. Οι κινούμενες εικόνες μέσα της είναι ο παράδεισος του ματιού. Να βλέπει πράγματα να κινούνται. Και πόσο μάλλον όταν δε χρειάζεται να περπατά ή να οδηγεί. Ξεκούραστο. Και όπως βλέπει παθητικά ακούει και παθητικά. Αλλά και ακούει και βλέπει. Και οι εικόνες και τα λόγια αποθηκεύονται και συνδυάζονται. Ναι. Έχει κριτική ικανότητα ο άνθρωπος. Αλλά από ότι φαίνεται, δεν την ασκεί σωστά. Αν δε δει την πραγματικότητα, θα κρίνει άλλα αντί άλλων. Και έτσι, το ρητό “πίστευε και μη ερεύνα” στοιχειώνει ακόμα και τις μέρες. Τις μέρες που η γνώση είναι προσιτή σε όλους.

Αντ’ αυτού, ας βγει έξω να δει τι γίνεται. Να πάρει ένα κείμενο από αυτά που μοιράζονται στο δρόμο, στις πορείες, στις συγκεντρώσεις, στις μικροφωνικές. Πραγματικότητα. Αληθινή ζωή. Όχι κινούμενες εικόνες σε ένα κουτί. Άσε που κάνει και καλό το περπάτημα.

Και τι είναι τελικά αυτές οι μολότοφ; Κάτι μπουκάλια που τα χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο που τους ακούει και τους βλέπει. Υπάρχουν, ναι, και είναι αληθινές αλλά, δεν έχουν και πολύ σχέση με αυτό που γνωρίζει ο τηλεθεατής. Η φωτιά, από μόνη της, δίνει ζεστασιά, καταστρέφει, απωθεί. Και αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που χρησιμοποιείται. Αλλά αυτή η μορφή βίας δεν χρησιμοποιείται για να χρησιμοποιηθεί και μόνο. Ο σκοπός είναι αυτός και μόνο αυτός που χρησιμοποιούνται τα όποια μέσα χωρίς όμως αυτά να αγιάζονται. Το πύρινο οδόφραγμα που έχει στηθεί στο δρόμο είναι για να προστατέψει όσους φωνάζουν από τις δυνάμεις καταστολής. Και αυτός είναι ο πρώτος τρόπος που χρησιμοποιείται η φωτιά, ως αμυντικό μέσο. Αυτό στην τηλεόραση μεταφράζεται ως “έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμάτων” και τέτοια παρεμφερή.

Το Δεκέμβρη του 2008, όταν ο μπάτσος Κορκονέας μαζί με τον συναδερφό του Σαραλιώτη σκότωσαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ακολούθησαν πάμπολλες επιθέσεις, σε τράπεζες, πολυεθνικές, στήθηκαν πολλά οδοφράγματα, άναψαν φωτιές. Οι δυνάμεις καταστολής πέταξαν τόνους χημικών και δακρυγόνων. Οι φωτιές τόσο στα οδοφράγματα, όσο και μέσα στο πολυτεχνείο και την ασσοε είχαν διπλό ρόλο. Τη δημιουργία ρεύματος αέρα για να καθαρίζει η ατμόσφαιρα από τα χημικά στέλνοντάς τα προς τα επάνω ώστε να μην περνούν τις φωτιές και ζεστασιά ταυτόχρονα. Ο δεύτερος ρόλος χωρίς κάποια προτεραιότητα στους ρόλους είναι αυτός του οδοφράγματος. Να οριοθετηθεί μια περιοχή ώστε οι μπάτσοι να μην μπορούν να περάσουν εύκολα. Φυσικά, οι φωτιές, στις οποίες δόθηκε έμφαση ήταν αυτές σε τράπεζες και μαγαζιά. Να λοιπόν και άλλη μια χρήση της φωτιάς. Συμβολική χρήση φυσικά. Δεν τρέφει κανείς αυταπάτες πως οι τράπεζες θα εξαφανιστούν με δύο μολότοφ. Ο ρόλος της μολότοφ σε μια τράπεζα, σε μια πολυεθνική εταιρία-μαγαζί, δεν είναι η καθαυτή καταστροφή του μαγαζιού αλλά ένα μήνυμα προς όλους. Υπενθυμίζει πως μπορεί ο καθένας να επιλέξει το δρόμο της σύγκρουσης προσθετικά με τη διαμαρτυρία.

Και οι δυνάμεις καταστολής; Οι λεγόμενοι μπάτσοι; Τι μέρος του λόγου είναι αυτοί; Αυτό είναι ακόμα ένα μεγάλο θέμα. Οι δυνάμεις καταστολής δε χρειάζεται να εξηγηθεί γιατί βρίζονται και δέχονται επιθέσεις. Αλλά επειδή σε αυτό τουλάχιστον το κείμενο εξηγήθηκαν και αναλύθηκαν σε κάποιο βαθμό πολλά προφανή θέματα και καταστάσεις, το ίδιο θα γίνει και με αυτό. Οι δυνάμεις καταστολής κάθε είδους, ασφάλεια, ΜΑΤ μπλε και πράσινα, ΟΠΚΕ, άμεση δράση, Ζ, Δ, ΔΙΑΣ και ότι άλλο υπάρχει, στην περίπτωση της πορείας και διαμαρτυρίας, υπερασπίζονται το κράτος και το πολίτευμα. Τη δημοκρατία των τριακοσίων, που ναι μεν εκλέχθηκαν αλλά ούτε κάνουν καλό ούτε τους ενδιαφέρει να κάνουν κάτι από αυτά που φωνάζει ο κόσμος. Όταν, λοιπόν, απέναντί σου βρίσκεται ένας στρατός που φυλάει αυτούς και προσπαθεί να συλλάβει και να καταστείλει με κάθε τρόπο τους διαδηλωτές, τότε ο συγκεκριμένος, ότι και να πιστεύει χωρίς τη στολή, είναι απέναντι και εμποδίζει την εξέγερση του κόσμου με όπλο, το φόβο της φυλακής, του ξυλοδαρμού και ότι άλλου. Φυσικά, με τα νέα μέτρα που ανακοινώθηκαν και γνωρίζοντας κάποιος πως θα έχει σύνταξη στα 35 του χρόνια, σταθερό μισθό, αλλά χωρίς να σκεφτεί πως θα είναι οι καταστάσεις σε 15 χρόνια, με τη αντάλλαγμα θα είναι εκεί και τι θα είναι αυτό που θα προσφέρει τελικά στην κοινωνία αλλά και σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η υγεία του, υπάρχουν πολλοί που μπορεί να μπουν σε αυτόν τον πειρασμό και να καταταγούν στην ΕΛ.ΑΣ. . Σε μια εποχή ανασφάλειας και αβεβαιότητας στον εργασιακό τομέα, το κάθε τι σίγουρο είναι η ευκαιρία των φιλοτομαριστών, δηλαδή άτομα του τύπου “πατάω πάνω σε πτώματα” και “ας κάνει και ο άλλος το ίδιο” .

Όποιος και αν είναι όμως τελικά ο λόγος που κάποιος μπορεί να επιλέξει αυτό το πράγμα, δεν αγιάζεται γιατί θέλει να θρέψει την οικογένειά του. Είναι αυτός που συμβάλει στη διαιώνιση του μηχανισμού και υπερασπίζεται με την ίδια του τη ζωή, όχι την ελευθερία του, αλλά το πολίτευμα και τα αφεντικά του. Αυτός είναι ο λόγος του συνθήματος “και για να μην ξεχνάτε ποια είναι η δουλειά σας, σκυλιά φυλάτε τ’ αφέντικά σας” . Γιατί, τελικά, οι μπάτσοι, δεν είναι παιδιά των εργατών, είναι τα σκυλιά των αφεντικών. Και πολύ είναι αυτοί που θα πουν “αν σε κλέψουν, δε θα φωνάξεις την αστυνομία;” . Τους κλέφτες τους γεννάει το σύστημα, η μισθωτή σκλαβιά, η ανεργία, η απόλυση, τα δάνεια για να τα βγάλει κανείς για λίγο καιρό ακόμα και όλα αυτά που παλεύει ο κόσμος που διαδηλώνει και φωνάζει εναντίον αυτών. Αυτή είναι η απάντηση, επομένως “δε θα φωνάξω την αστυνομία, γιατί τους μεγάλους κλέφτες καλύπτει και υπερασπίζεται” . Το δολοφόνο και το βιαστή, που είναι τα αμέσως επόμενα επιχειρήματα, να τον καταδικάσει, αν θέλει, ο κόσμος και όχι οι δικαστές που δίνουν εκδικητικές ποινές στους αγωνιστές, ενώ τα άτομα του σιναφιού τους κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα.

Όταν, λοιπόν, οι συντάξεις δε φτάνουν ούτε για ψωμί και σιγά μη ζήσει κανείς για να την πάρει τώρα που η δουλειά θα είναι ακόμα πιο εξοντωτική , τα 700 γίνονται 540 ή 580, χωρίς ένσημα και το σύστημα υγείας και πρόνοιας απλά γκρεμίζεται συθέμελα, για πιο λόγο να μείνει κανείς στο σπίτι του;

Και όχι, δε θα γραφτεί το “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ” στο τέλος! Ας το καταλάβει ο καθένας μόνος του.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ