Archive

Archive for the ‘ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ’ Category

Internet

Εισαγωγή

Τώρα τι δουλειά έχει ένα τέτοιο άρθρο μέσα σε αυτό το blog άραγε; Η απάντηση δεν είναι μία. Υπάρχουν πολλές κουβέντες σε σχέση με το internet που δημιούργησαν την ανάγκη για το παρακάτω κείμενο. Συνήθως η υποψία του κινδύνου του ελέγξιμου μέσου, οι χρήστες που δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί αυτό το πράγμα αλλά και άλλοι διάφοροι τύποι ανησυχίας που καλά κάνουν και υπάρχουν καθώς αν δεν είσαι και λίγο “υποψιασμένος” θα σε φάνε -που λένε. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Τι ειν’ του internet

Πηγή: wikipedia.org

Internet map

Το internet είναι ένα παγκόσμιο σύστημα διασυνδεδεμένων δικτύων υπολογιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούν καθιερωμένη ομάδα πρωτοκόλλων, η οποία συχνά αποκαλείται “TCP/IP” (αν και αυτή δεν χρησιμοποιείται από όλες τις υπηρεσίες του Διαδικτύου) για να εξυπηρετεί εκατομμύρια χρηστών καθημερινά σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι διασυνδεδεμένοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανά τον κόσμο, οι οποίοι βρίσκονται σε ένα κοινό δίκτυο επικοινωνίας, ανταλλάσσουν μηνύματα (πακέτα) με τη χρήση διαφόρων πρωτοκόλλων (τυποποιημένοι κανόνες επικοινωνίας), τα οποία υλοποιούνται σε επίπεδο υλικού και λογισμικού. Το κοινό αυτό δίκτυο καλείται Διαδίκτυο. [1]

Τι μπορεί να καταλάβει ο καθένας από τον παραπάνω ορισμό δεν είναι μόνο δικό του/της ζήτημα. Μιλάμε για έναν μηχανισμό θεωρητικά άπειρης δικτύωσης. Δεν είναι εδώ για να αντικαταστήσει τίποτα αν δεν το θελήσουν οι χρήστες του. Οπότε έχουμε…

Πιο λιανά

Το internet είναι ένα “μέσο” για την ακρίβεια ένας μηχανισμός με πολλές υποδοχές που μπορούν να “συναντήσουν” άλλες υποδοχές είτε απ’ευθείας είτε μέσω κάποιου διαμεσολαβητή. Στον μεσολαβητή πάντα ξεκινούν τα προβλήματα. Όπως λέει και η σελίδα:

“Δίνεται η δυνατότητα σε κάθε χρήστη ηλεκτρονικού υπολογιστή συνδεδεμένου στο Διαδίκτυο, να πληροφορηθεί αλλά και να πληροφορήσει ανταλλάσσοντας απόψεις μέσω ενός πιο συμμετοχικού και λιγότερο ελεγχομένου διαύλου επικοινωνίας. Οι χρήστες αποκτούν ολοένα και περισσότερο την ιδιότητα του παγκοσμίου πολίτη. Υπάρχει έντονη τάση, ήδη από την αρχή της εμφάνισής του διαδικτύου, να θεωρείται ένα άκρως δημοκρατικό μέσο μαζικής επικοινωνίας, το οποίο αποδιαμεσολαβεί την επικοινωνία και καθιστά ισχυρότερο τον μέσο άνθρωπο, καθώς δίνει στον τελευταίο τη δυνατότητα πρόσβασης σε μεγάλο όγκο πληροφοριών συγκεντρωμένων σε ένα “χώρο” και την δυνατότητα της προσωπικής επιλογής των πληροφοριών αυτών. Συνεπώς, η βασική θέση της προσέγγισης αυτής είναι ότι το Διαδίκτυο θα εκδημοκρατίσει την κοινωνία με το να βελτιώσει την επικοινωνία καταργώντας την ανάγκη για διαμεσολάβηση.” [2]

Παρ’ όλα αυτά, δεν βλέπω το διαδίκτυο ως μέσω εκδημοκράτησης της κοινωνίας. Το αναφέρουμε όμως καθώς μιλά για αυτή την κατάργηση της “ανάγκης” -μάλλον αναγκαστικής- διαμεσολάβησης.

Διαμεσολάβηση

Σε γενικές γραμμές, διαμεσολάβηση είναι όταν λες-σε-κάποιον-άλλον-να-κάνει-κάτι για ‘σένα. Για παράδειγμα το blog εδώ, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός wordpress ώστε να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να διαβάσει ό,τι γράφεται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα https://ektos8ematos.wordpress.com . Η διαμεσολάβηση δεν είναι ο μηχανισμός wordpress αλλά ο παροχός χώρου στο internet (στο παράδειγμα μας το wordpress.com) που φιλοξενεί το blog. Για διάφορους λόγους που μπορεί να κρίνει ο οργανισμός ή η εταιρία παροχής της υπηρεσίας, δίνει και τις υπηρεσίες του/της με όρους που συνήθως βολεύουν νομικά κυρίως τον πάροχο και μερικές φορές τον χρήστη. Αυτό φυσικά δεν είναι κανόνας και σίγουρα δεν ισχύει για τις μεγάλες εταιρίες-οργανισμούς (λ.χ. Google[3][4], facebook[5][6], twitter[7][8]).

Μη διαμεσολάβηση

Υπάρχουν τρόποι, εύκολοι και δύσκολοι ώστε να μην διαμεσολαβούνται τα δεδομένα υπό όρους αλλά ελεύθερα. Υπάρχουν δίκτυα (π.χ. Tor[9], Freenet κ.α.) όπου μπορείς να “πεις” ό,τι πραγματικά θέλεις. Υπάρχουν και στο internet τρόποι, χωρίς να μπεις σε κάποιο δίκτυο όπως τα παραπάνω, να γράψεις/πεις ό,τι θες. Αλλά τι τα θες; Υπάρχει το facebook για όλα.

Εδώ θα πρέπει να υπενθυμιστεί το εξής: από την αρχή του internet δεν υπήρχαν κανόνες που εγκαθιστούσαν τα κράτη στο internet. Το internet δε σου απαγόρευε να πεις κάτι ή να μην πεις κάτι. Και για αυτό το λόγο αναφέρεται ως δημοκρατική δομή.

Facebook

Το facebook είναι ο ορισμός της προσπάθειας -η καλύτερα το μέσο της προσπάθειας- για έλεγχο του internet. Δημιουργήθηκε έτσι ώστε να πρέπει-να-μπεις. Βασίστηκε στην κλοπή δεδομένων από βάση πληροφοριών του πανεπιστημίου του Harvard. Ανοίχτηκε στους φοιτητές ως κάτι πριν το facebook και προχώρησε με τα χρόνια σε μια εταιρία με 15 δισεκατομύρια δολάρια αξία στο χρηματιστήριο, κρατικές διασυνδέσεις, γεμάτο από διαφημίσεις του εμπορικού κόσμου, καμία ιδιωτικότητα του χρήστη ως την αδυνατότητα κατάργησης του προσωπικού προφίλ κάποιου χρήστη.

Στο σχολιασμό αυτού του διαμεσολαβητή μόνο ξερατά. Στο σχολιασμό του δισεκατομυρίου και βάλε χρηστών, απλά καταναλωτές, μικροαστισμός, μιζέρια και glamourness my god.

Το facebook είναι το κύριο συστατικό για την μελλοντική, αλλά και μέρος της ήδη υπάρχουσας, ανελευθερίας στο παγκόσμιο δίκτυο.

Το facebook, δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ το ξεχωριστό. Είναι ένα μαρκετίστικο εργαλείο που παρέχει επί της ουσίας email ( αλήθεια πόσο καιρό έχουν οι χρήστες του facebook να ανοίξουν το email τους; ) με έναν “ωραίο” τρόπο.

Παλιά τι;

Παλιότερα, στις εποχές του IRC ως πιο δημοφιλές τρόπο ανταλλαγής μηνυμάτων, του Email ως όχι το μπανάλ μέσο (που ‘πα ρε παππού με το mail), του website ή του USENET [10], αντάλλασες μηνύματα με οποιονδήποτε έχοντας πάντα τον κίνδυνο του κακόβουλου χρήστη. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από τα ίδια εργαλεία έχουν αναπτυχθεί κοινότητες (π.χ. GNU, Linux, και όχι μόνο) που παράγουν “προϊόντα” για τις ίδιες τις κοινότητες και όχι μόνο. Κοινότητες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα αλλά και άλλες που μένει να τις ανακαλύψει ο χρήστης ή να τις δημιουργήσει. Και όλα αυτά, βασισμένα στην ελεύθερη συνεισφορά (είτε εργατικής δύναμης, είτε χρηματικής προσφοράς).

Τα προσωπικά δεδομένα

Αυτό το θέμα είναι πιο απλό από ό,τι φαίνεται. Πρώτα πρώτα, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. Απλά πράγματα. Όσο δίνεις τις πληροφορίες του εξω-ιντερνετικού κόσμου στον ιντερνετικό κόσμο, έχεις πολλές πιθανότητες να είσαι θύμα. Τι θύμα; Ελέγχου, καταστολής, κλοπής και ό,τι άλλο θα μπορούσε να γίνει με τις πληροφορίες που δίνεις. Στο internet δεν είσαι και δεν πρέπει να δεχτείς να είσαι πολίτης κάποιου κράτους. Στο internet μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις δυνάμεις σου με τρόπους παραγωγικούς, αυτό δε σημαίνει ούτε τα πάντα ούτε το τίποτα.

Και πού θες να τα ξέρω ‘γω; Ωχ, αδερφέ!

Το θέμα είναι να μάθει ο καθένας και η καθεμιά δυο πράγματα για αυτό το πράγμα που χρησιμοποιεί καθημερινά. Γιατί η αλήθεια είναι πως οι από-πάνω που λέμε, τα αφεντικά κ.λπ. ούτε αυτοί έχουν καταλάβει ακριβώς ακριβώς τι είναι αυτό το πράγμα. Και ενώ -κατά τη γνώμη μου πάντα- δεν το έχουν καταλάβει ακριβώς, ήδη το καταστέλλουν ή τουλάχιστον προσπαθούν. Και εμείς τι θα κάνουμε; Μένουν νομίζω δύο επιλογές:

1. Είτε το καταστρέφουμε για να δημιουργήσουμε ζημιά στο κεφάλαιο,

2. Είτε το καταλαμβάνουμε και το χρησιμοποιούμε υπέρ μας.

Εφόσον το δεύτερο δεν φτάσουμε σε θέση να το πραγματώσουμε, θα πάμε στο πρώτο.

Σημ: Υπάρχει και τρίτη επιλογή, η παράδοσή του στα αφεντικά. Αλλά να το πούμε στα ίσα, δε με ψήνει.


[1] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF

[2] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%8%CE%BF#.CE.A4.CE.BF_.CE.94.CE.B9.CE.B1.CE.B4.CE.AF.CE.BA.CF.84.CF.85.CE.BF_.CE.BA.CE.B1.CE.B9_.CE.B7_.CE.95.CF.80.CE.B9.CE.BA.CE.BF.CE.B9.CE.BD.CF.89.CE.BD.CE.AF.CE.B1

[3] Όροι χρήσης για google.com – https://www.google.gr/intl/el/policies/terms/

[4] Πολιτική απορρίτου για google.com – https://www.google.gr/intl/el/policies/privacy/

[5] Όροι χρήσης για facebook.com – https://www.facebook.com/policies/?ref=pf

[6] Πολιτική απορρίτου για facebook.com – https://www.facebook.com/about/privacy/

[7] Όροι χρήσης για twitter.com – https://twitter.com/tos

[8] Πολιτική απορρίτου για twitter.com – https://twitter.com/privacy

[9] https://en.wikipedia.org/wiki/Tor_%28anonymity_network%29

[10] Πρόγονος του forum, περισσότερα \https://en.wikipedia.org/wiki/Usenet

Advertisements

Μόνη μας πατρίδα τα “παιδικά” μας χρόνια…

21/12/2011 1 comment

Όχι ακριβώς τα παιδικά. Όλα εκείνα όμως που περάσαμε ονειροπολώντας. Εκείνες τις στιγμές και τις διάρκειες ακόμα, όπου βρισκόμασταν σε μια ξέγνοιαστη φαντασία. Εκεί που το άγχος δεν χωρούσε σε τίποτα παρά μόνο στο αν-θα-προλάβω. Γλυκές στιγμές, σαν εκείνο το γλυκό που έχεις τόση όρεξη για να το φας και να βουλιάξεις μέσα του. Η ζωή και ο θάνατος μια ταύτιση εφηβική ή και παραπέρα. Μια συνεχόμενη προσπάθεια να εναρμονιστείς με τη ζωή στη γη. Με το κλίμα, τον καιρό και τα αμάξια που καμιά φορά περνούν γρήγορα και άλλοτε σε πάνε βόλτα μέσα σε μια βροχερή πόλη. Μια βόλτα που δεν ήταν ποτέ βόλτα αλλά αυτή η φαντασία άλλαζε το ρεαλιστικό δρομολόγιο σε μια απίστευτη διαδρομή με χρώματα μουντά, φώτα, στάλες βροχής στο τζάμι και τη ζέστη που έπνιγε από το καλοριφέρ του αυτοκινήτου. Κι όσο και αν περνάει ο καιρός και αλλάζουν οι καταστάσεις και μεγαλώνουν οι άνθρωποι, βλέπε τώρα μια περίεργη διχάλα στο δρομάκι. Και είναι τελικά αυτό που έχεις να διαλέξεις. Θα μείνω παιδί; Ή όχι; Θέλω… Θέλω πάρα πολύ. Αν χαθεί η φαντασία μου θα χαθώ κι εγώ. Αν ξεχάσω τον τρόπο να ελευθερώνομαι τι θα γίνω; Και ναι. Έχω αρχίσει ήδη να νιώθω ένα παπούτσι να με καλύπτει σιγά σιγά. Είναι μάρκας κιόλας. “Καθημερινή Ρουτίνα Α.Ε.” γράφει το ταμπελάκι. Ξες κάτι; Καλή η σιγουριά, η σταθερότητα και βολεύομαι κοντά τους. Αλλά μάλλον πως αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος και όχι ο σωματικός. Θέλω όλες αυτές τις βόλτες που δεν έχω πάει ακόμα. Με παρέα, με παρέες, μόνος, όπως να’ ναι. Πώς θα ξαναγίνω παιδί; Είμαι ακόμα; Δεν ξέρω.. Καταραμένες αλλοτριώσεις της επιβαλλόμενης εξουσίας. Δε θα σας κάνω τη χάρη. Θα χαζέψω λίγο από το παράθυρο και θα δώσω σημασία σε ό,τι μου αποσπά την προσοχή. Και ας νομίζετε ότι θέτε! Αν κάτι θα παραμείνει στη βαλίτσα ή στο σακίδιο και δε θα το αφήσω ποτέ θα είναι τα όνειρα, οι ελπίδες και η αισιοδοξία που μου γεννούν τα δύο πρώτα. Και θα βρω τον τρόπο να τα κάνω να λειτουργούν. Δε μου βγαίνει αλλιώς.   : )

Categories: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

Τα τελευταία λόγια ενός μαρκαδόρου…

27/06/2011 1 comment

ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ
ΜΕ ΜΙΑ ΑΦΙΣΑ ΚΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ
ΓΡΑΨΙΜΟ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΕΙΝΑΙ
Η ΕΚΦΡΑΣΗ “ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ” ΚΙ ΟΧΙ ΜΙΑ
ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΠΡΑΞΗ.

ΕΝΑΣ ΜΑΡΚΑΔΟΡΟΣ ΔΥΟ (2) ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΥ ΞΕΨΥΧΑΕΙ

Τα τελευταία λόγια ενός μαρκαδόρου...

Categories: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

..!

19/03/2011 1 comment

Και έτσι που βρέθηκε η συνέχεια και το βήμα πάτησε καλά. Αυτή η μετάβαση από τον έναν server στον άλλον έγινε σίριαλ. Έλεος δηλαδή!

Το παλιό blog θα μείνει εκεί να παλειώσει κι άλλο και να σκονιστεί.

Και πάλι… καλωσήρθατε!

…asxetos

Οικογένεια… κύτταρο κοινωνίας!

04/03/2010 1 comment
Τι να πει κάποιος όταν έρχεται αντιμέτωπος με την δικαιοσύνη, και σα να μην έφτανε αυτό, να έρχεται αντιμέτωπος και με την οικογένειά του; Αλήθεια, τι λέμε οικογένεια; Είναι κάτι παραπάνω από απλά ένα τίτλο που χαρακτηρίζει τα συγγενικά σου πρόσωπα; Και τελικά, ποια είναι η αξία αυτού του τίτλου; Υπάρχει κάποιο απώτερο νόημα της τιτλοφορίας αυτής;
Όλα τα παραπάνω είναι ένα μηδενικό. Η οικογένεια δεν έχει να κάνει με τίποτα. Τα συγγενικά πρόσωπα δεν δείχνουν τίποτα. Είναι κάποιοι φίλοι, κάποιοι γνωστοί και μερικές φορές κάποιοι εχθροί ή απλά κάποια άτομα αδιάφορα προς τον καθένα. Σε πολλές οικογένειες βασιλεύει ο αυταρχισμός και ο φασισμός. Η εξουσία του αρχηγού της οικογένειας, πατριαρχία ή μητριαρχία. Ένα ακόμα σύνολο ατόμων που αποδέχεται στο έπακρο τις σχέσεις εξουσιαστών και εξουσιασμένων. Και όταν σπας το διαχωρισμό και παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου, σταματάς να συμφωνείς ιδεολογικά και έμπρακτα με τη γραμμή, που θεωρείται από τους μεγάλους η σωστή, η εμπιστοσύνη παύει να υπάρχει. Σκασίλα μας! Με ανθρώπους σαν και εσάς, δεν κάνω παρέα εδώ και χρόνια. Η εμπιστοσύνη σας πηγάζει από τη γνώση πως το παιδί κάνει αυτό που του λέτε. Επομένως, δεν έχει νόημα η εμπιστοσύνη που δείχνετε. Είναι ψεύτικη. Είναι η επιβολή της γνώμης σας στους νέους. Βλέπουμε εδώ και καιρό το τι καταφέρατε να μας δώσετε για κοινωνία. Πλέον, εμείς δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη.

ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Διότι άλλο να λες πως δεν μας αναγκάζεις να μάθουμε κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα, και άλλο να μας εξαναγκάζεις να συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε τις δικές σας προκαταλήψεις και τα δικά σας πιστεύω. Προφανώς, δεν υπάρχει κάποια διαφορά σε αυτά τα δύο. Δεν ανήκουμε σε εσάς. Ανήκουμε στους εαυτούς μας και μόνο. Έχουμε το δικαίωμα να παλέψουμε για αυτά που αρνηθήκατε να παλέψετε εσείς, καταδικάζοντας εμάς. Μπορεί να αγαπάτε τα παιδιά, αλλά πέραν της τεκνοποίησης δε φροντίσατε για τίποτε άλλο. Μας φέρατε σε ένα κόσμο άδικο, σε ένα κόσμο όπου η ελευθερία ως πραγματικότητα, φαντάζει ουτοπία. Σε ένα κόσμο που η ελευθερία υπάγεται στους όρους του καταναλωτισμού και της αγοράς. Μία ελευθερία όπου το ότι και να κάνεις χωρίς λεφτά είναι παράνομο. Μία ζωή χαρίσατε και αυτή είναι σακατεμένη από τα λάθη σας και την μιζέρια που σας διακατέχει. Μια μιζέρια που έδωσε η επανάσταση της τηλεόρασής σας.
Αλλά και όλα αυτά όταν βρίσκονται μπροστά σας και σας βρίζουν τα λέτε μικρά, ανόητα, θρασύ και αχάριστα. Φυσικά… Είμαστε αχάριστοι, αχαΐρευτοι και όλα τα υπόλοιπα που μας κατηγορείτε. Και εσείς, και οι μπάτσοι. Αφήσατε το παιχνίδι να παίξει, ανεχτήκατε να παίξουν πάνω στο κεφάλι σας και έχετε την απαίτηση να το κάνουμε και εμείς. Μικροαστοί, θα σας φάμε. Εμείς. Τα παιδιά σας. Και σα να μην έφτανε αυτό, έχουμε κι εσάς, και τους μπάτσους να μας κυνηγάτε. Θέλετε να σταματήσουμε να διεκδικούμε. Καταλαβαίνετε πως το παιχνίδι έχει γυρίσει εναντίων σας και προσπαθείτε, ηλιθιοδώς, να προφυλαχτήτε αντί να απλώσετε το χέρι σας και να έρθετε μαζί μας, τώρα που άρχισαν όλα να καταρρέουν. Αλλά το τόσο πείσμα είναι αυτό που σας χαρακτηρίζει ηλίθιους.
Συνεχίστε να πιστεύετε τους ψεύτες που ψηφίσατε ή και αυτούς που δεν ψηφίσατε. Συνεχίστε να σκύβετε τα κεφάλια σας στους φωτιστές, στους άρχοντες και στους υπαλλήλους τους. Όταν η ελευθερία θα σας καίει, μη φωνάξετε. Τόσα χρόνια σας καίνε στο βωμό του χρήματος και δε βγάλατε άχνα. Καλά να πάθετε. Επιεικώς, σας αντιπαθώ. Δε σας ανήκω. Το ροχαλητό σας με ξύπνησε.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ – ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΕΝΟΧΕΣ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ – ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ ΜΑΣ
Ένα ευχαριστώ στους ΑΔΙΕΞΟΔΟ
για το κομμάτι “ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ”

Facebook και η αποχώρησή μου

Δυστυχώς για μένα, ήμουν στα άτομα που είχα λογαριασμό στο facebook. Και λέω δυστυχώς γιατί στην ουσία όχι απλά δεν προσφέρει τίποτα αλλά έχει κυρίως να πάρει στοιχεία, στατιστικές κλπ. Παρακάτω είναι το mail που έστειλα σε όλες τους “φίλους” που είχα στο facebook.

“Ενημερώνω όλους σας πως διαγράφω το προφίλ που διατηρούσα μέχρι πρότεινως στο facebook. Τους λόγους τους εξηγώ παρακάτω.

Καταρχήν, δεν έχω κάποιο λόγο πλέον να έχω το εν λόγω προφίλ στο facebook για το λόγο του ότι δεν προσφέρει, σε μένα τουλάχιστον, τίποτα. Απλώς είναι site που βάζεις τα στοιχεία σου, φωτογραφίες σου και συμμετέχεις, αν θέλεις φύσικα, σε ομάδες που “γουστάρουν” μία σειρά στην τηλεόραση, τις δραχμές, μία διαφήμηση, κάποιο club και διάφορα τέτοια. Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποια groups που έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά στο facebook πιστεύω πως χαραμίζονται.

Δεύτερον, υπάρχει μία σύγχυση των μελλών αυτού του site με τη μανία να κάνει φίλους του άτομα, πέραν αυτών που γνωρίζει, που είδε μία φορά στο δρόμο ή ήταν παλιοί συμμαθητές ή είναι φίλοι κάποιου φίλου κλπ. Θα ήθελα να πω κάτι πάνω σε αυτό. Αν ας πούμε είδε κάποιος/α κάποιον/α στο δρόμο πες τον/την έκανε φίλο/η για να τον/την προσεγγίσει. Ωραία. Πέραν του facebook συνομιλία με τέτοια άτομα δεν έχω κάνει. Αν ήταν παλιοί συμμαθητές γιατί χαθήκαν; Θα μου πείτε σπουδές κλπ. Δεκτό. Παρόλα αυτά, πάλι πέραν κάποιων σχόλιων σε φωτογραφίες δεν υπάρχει. Το θέμα είναι να κάνεις κάποιον “φίλο” σου σε αυτό το site εφόσον έχετε κοινά ενδιαφέροντα και όχι επειδή πήγατε μαζί νηπιαγωγίο. Αυτά είναι μαλακίες και στην πραγματικότητα υποκρισία. Αν πάλι είναι φίλοι κάποιου φίλου πες στον φίλο σου να πάτε όλοι μάζι κάπου. Θα έλεγα για καφέ αλλά είναι κάτι που επίσης δεν υποστηρίζω και απεχθάνομαι γιατί στην πραγματικότητα δεν έχεις ανάγκη μία καφετέρια να πληρώσεις για να κάνεις παρέα με κάποιους ή να γνωριστείς μαζί τους.

Τρίτον, τα συνεχόμενα κουίζ που κάνουν διάφοροι από εσάς κάνουν ( σσ: αν δεν κάνεις εσύ μην αρχίσεις να γκρινιάζεις “εγώ δεν κάνω” και τέτοια. ), αφορούν κυρίως εμπορικές προτιμήσεις. Σαφώς λοιπόν δε μ’αρέσει να τα βλέπω και πόσο μάλλον να μου τα στέλνουν φυσικά. Επίσης, σε αυτό το μέρος του κειμένου θα ήθελα να επισημάνω ότι δεν μπορώ να δέχομαι διάφορες προσκλήσεις για πράγματα που όσοι με ξέρετε γνωρίζετε ότι απεχθάνομαι και γενικότερα δεν τα γουστάρω.

Τέταρτον, η όλη φάση του ηλεκτρονικού φακελώματος μου τη σπάει και για αυτό δε θα συμμετάσχω άλλο εφόσον πλέον το γνωρίζω. Μπορεί να σας φαίνεται περιέργο όλο αυτό αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω για να σας το αποδείξω. Ο άνθρωπος είναι έρμαιο των επιλογών του.

Τέλος, μερικοί από εσας, θα λάβετε σε άλλο mail το msn μου. Όσοι από εσάς δεν τη λάβετε είτε θα την έχετε ήδη είτε η ήδη υπάρχουσα επικοινωνία μεταξύ μας μου αρκεί είτε δε γουστάρω να σας έχω στο msn. Στο κάτω κάτω, δική μου επιλογή είναι.

Τελειώνοντας θα ήθελα να σας πω πως το profile μου θα αλλοιωθεί στον μέγιστο βαθμό. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να ΜΗΝ ανεβάσετε φωτογραφίες που είμαι μέσα και σε περίπτωση που ανεβάσετε ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ TAG.

Αν και δεν μου προσφέρατε τίποτα από αυτό το site ευχαριστώ όσους ανταλλάξαμε 2 κουβέντες τουλάχιστον. Το προφίλ μου θα μείνει ενεργό για 24ώρες περίπου.

****** ******** ” – 7 Αυγούστου 2009

Το όνομα έχει σβηστεί για ευνόητους προφανώς λόγους και ας μην είναι το πραγματικό μου.

Categories: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

Μεγάλη φυλακή…

Είναι μερικές φορές που το μυαλό χάνεται σε έναν πολύ κλειστό χώρο. Κλειστός χώρος και χάθηκε; Περίεργο… Κι όμως, πιστεύω πως το έχετε νιώσει και εσείς. Είναι το αίσθημα που σκέφτεσαι τόσα πολλά ή και λίγα αλλά να αισθάνεσαι σα να μη σε χωράει ο τόπος. Σα να πιέζεται το κεφάλι σου χωρίς να έχεις πονοκέφαλο. Αλλά να είναι τόσο ενοχλητικό αυτό. Σα να πας να πετάξεις και να σου έχουν δέσει το μυαλό με αλυσίδες. Εκείνες τις βαριές και σιδερένιες. Τον τελευταίο καιρό το αίσθημα αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο.

Κάθε απόγευμα που θα βγω απ’ τη φωλιά μου θα αισθανθώ καλύτερα. Για πόσο όμως; Μέχρι να συνειδητοποιήσω πως πάλι κάποιος με τραβάει. Κάποιος δε θέλει να είμαι εκεί. Κι όμως είμαι. Και τον πειράζει πολύ. Είναι περίεργος γιατί είναι παντού. Στοιχείωνει τους δρόμους μας. Βαδίζει μονίμως στη σκιά μας. Τι ξέρω όμως για αυτόν;

Τον έχουμε δει. Πολλές φορές. Είναι αυτός που μας κλείνει στους εαυτούς μας. Είναι αυτός που μας φοβερίζει να κάνουμε αυτά που θέλουμε. Και επειδή βαρέθηκα να το πηγαίνω σιγά σιγά. Αυτός είναι. Αυτός που δείχνω με το δάχτυλο χώρις πια να τον φοβάμαι. Που ξέρω ότι μπορεί να βρεθώ στα χέρια του και να συναντηθώ μαζί του πρόσωπο με πρόσωπο.

Είναι εκείνες οι φορές που γυρνάω στους δρόμους. Που είμαι ελεύθερος. Και σκέφτομαι μέσα στην ελευθερία μου, τι θα μπορούσα να κάνω παραπάνω. Όταν οι δρόμοι είναι πορτοκαλί από τις λάμπες. Όταν δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω. Και όμως φοβάμαι ότι μπορεί να με ακούσουν να σκέφτομαι. Γιατί είναι πάλι πίσω μου αυτός. Είναι εκείνες οι στιγμες που καταλαβαίνω ότι κινώ τις υποψίες. Και γιατί; Επειδή γυρνάω στους δρόμους; Μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν πρέπει να γυρνάμε στους δρόμους. Γιατί; Δεν κάνω τίποτα κακό. Ούτε φασαρία ούτε τίποτα. Κι όμως κάνω.

Τριγυρνώντας στους δρόμους απλά κάνοντας βόλτα χωρίς να πηγαίνεις κάπου συγκεκριμένα σημαίνει ότι έχεις ξεφύγει από τη γραμμή τους. Είναι εκεί που δεν είσαι μέλος της κοινωνίας πια. Της δικής τους κοινωνίας όπου όλα ελέγχονται και αυτοί γνωρίζουν τα πάντα για τους από κάτω τους. Για αυτό θα τύχει να σου ζητήσουν ταυτότητα. Να δουν ποιος είναι αυτός ο τυπάς. Είναι εκεί που ενώ στην ουσία δεν τους βλάπτεις θα σε προκαλέσουν να κάνεις κάτι που είναι αξιόποινο σύμφωνα με τα χαρτιά τους. Και τότε θα σε κατηγορήσουν.

Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Και όσο δεν τους έχεις μπροστά σου να τους δεις, φοβάσαι ότι κάπου είναι. Αυτό μας έκαναν… Να μην εμπιστευόμαστε κανέναν. Γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσουν. Γιατί αυτός είναι ο λόγος που ο καθένας που θα πάρει λίγη εξουσία στα χέρια του θα σε πατήσει κάτω. Για να μη του πάρεις τη θέση, γιατί θέλει να σε εκδικηθεί, γιατί ίσως με αυτόν τον τρόπο γιορτάζει την ανωτερότητά του από εμάς.

Και πάλι οι εικόνες στο μυαλό μου. Ένα μεγάλο άσπρο δωμάτιο είναι η ζωή πλέον. Σε κάθε γωνία και μία κάμερα να σε κοιτά. Και μέσα στο μυαλό σου ένας ανιχνευτής σκέψεων. Και είσαι καθισμένος σε μία γωνία σε αυτό το δωμάτιο. Και προσπαθείς να συγκρατηθείς. Να μη σε πάρουν οι σκέψεις σου και σε ακούσουν. Αλλά μέχρι πότε; Και είσαι και μόνος σου στο δωμάτιο. Σα λευκό κελί. Απομόνωση. Και αυτό είναι η ζωή. Ένα κλουβί που σε έχουν βάλει μέσα. Και σε παρακολουθούν. Να μην κάνεις τίποτα γιατί την έβαψες. Τρομοκρατία. Αυτό είναι. Αυτοί είναι. Αυτά μας κάνουν. Και ξέρετε κάτι; Έχεις δύο επιλογές. Ή να μείνεις για πάντα έτσι ή τουλάχιστον να χαρείς μερικά δευτερόλεπτα ελευθερίας πριν σε σταματήσουν βίαια.

Λοιπόν; Τι λες; Θα θυσιαστείς για την ελευθερία σου ή θα μείνεις στη γωνιά σου εγκλειστός;

Κάθε μέρα που περνά, αισθάνομαι αυτό το δωμάτιο να μικραίνει και να μακραίνει και τις κάμερες να έρχονται και πιο κοντά κάθε φορά. Ένα απολυταρχικό καθεστώς να δείχνει το πιο σκληρό προσωπό του κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτό που φοβάμαι είναι μη με σταματήσουν στη σκέψη και δεν προλάβω τα δευτερόλεπτα της ελευθερίας.

( Δεν ξέρω αν το έχω τελειώσει ακόμα. Θα το μάθουμε όμως. )